Przyjęli strój duchowny

Krzysztof Szlanta

Mateusz Wójcik

Strój duchowny przyjęło 16 alumnów

Bądź na bieżąco!

Szesnastu alumnów III roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego przyjęło strój duchowny. W sobotnie przedpołudnie, 17 listopada, kościół seminaryjny Przemienienia Pańskiego wypełnił się gośćmi. Podczas Mszy św., którą wraz z rektorem seminarium ks. Markiem Słomką, koncelebrowali wychowawcy seminaryjni i zaproszeni kapłani, miał miejsce obrzęd obłóczyn, czyli przyjęcia sutanny. Obłóczyny odbywają się na III roku i są jednym z etapów przygotowania do święceń kapłańskich. Od tej chwili sutanna staje się codziennym strojem kleryków.

Strój duchowny przyjęli: Michał Bijak, Dariusz Borowski, Krzysztof Bożym, Dawid Gawin, Paweł Gołofit, Paweł Kałkus, Radosław Karpiuk, Krzysztof Kloc, Sebastian Kostecki, Sebastian Natoniewski, Adam Patyjewicz, Michał Sidor, Emil Skrobowski, Maurycy Soja, Marek Stolarz i Krzysztof Szlanta. Alumni prosili Księdza Rektora o poświęcenie stroju duchownego jako znaku przynależności do Chrystusa, a jednocześnie wobec zgromadzonych zadeklarowali „pragnienie wewnętrznego postępu na drodze powołania kapłańskiego”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

W homilii ks. Marek Słomka zachęcał wszystkich do nowego, prawdziwego poznania Jezusa. - Chcemy dziś na nowo poznać Jezusa. Chcemy Go spotykać w Bożym Słowie i drugim człowieku, w kapłanach i sakramentach świętych, które są udzielaniem Jego łaski - mówił Ksiądz Rektor. Nawiązując do uroczystości obłóczyn, podkreślał, że alumni III roku pragną czegoś więcej niż poznać Chrystusa, chcą Go przyoblec. - Sutanna jest znakiem ściślejszej łączności z Chrystusem i Kościołem, a jej przyjęcie to pewnego rodzaju zaślubiny, w których ważna jest postawa ducha i przemiana serca - mówił ks. Słomka.

W akcie oddania, który złożyli klerycy, poświęcili oni swoje życie Chrystusowi i Maryi, Wychowawczyni Powołań Kapłańskich, prosząc o pomoc w wiernym kroczeniu śladami Najwyższego Pasterza. Po Mszy św. którą zakończyło uroczyste błogosławieństwo, wspólnota seminaryjna oraz zaproszeni goście udali się na agapę. Po spotkaniu przy stole alumni wyjechali do swoich rodzinnych parafii, aby we wspólnocie najbliższych dzielić się radością z przyjętego stroju duchownego.

2012-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

13 sutann

kl. Wojciech Biś

[ TEMATY ]

klerycy

obłóczyny

kl. Maciej Szwej

13 kleryków III roku częstochowskiego wyższego seminarium duchownego 18 października przyjęło strój duchowny. Kościół seminaryjny po brzegi wypełnił się rodzinami i przyjaciółmi alumnów, którzy po raz pierwszy założyli sutanny. - Przyjęliście strój duchowny, aby być świadkami Chrystusa - mówił w czasie homilii ks. Grzegorz Szumera, rektor seminarium. Zwrócił uwagę, że sutanna niesie ze sobą Bożą łaskę, ale nie raz może także nam przeszkadzać. To wtedy właśnie przychodzi chwila, aby jeszcze mocniej opowiedzieć się za Chrystusem, nie rezygnując z noszenia stroju duchownego.

CZYTAJ DALEJ

Uzdrowienia i ogłoszenie bliskości królestwa Bożego tworzą jedną całość

2026-01-20 10:52

Ks. Krzysztof Młotek

Adobe Stock

Fragment Dziejów Apostolskich rozgrywa się w Antiochii Pizydyjskiej, podczas pierwszej wyprawy misyjnej. Po pierwszym nauczaniu Pawła „w następny szabat zebrało się niemal całe miasto”, a część słuchaczy odpowiada zazdrością i sprzeciwem. Paweł i Barnaba mówią „odważnie”, a greckie słowo (parrēsiazomai) oznacza mówienie wprost, bez lęku. Paweł nie rzuca przekleństwa. Wskazuje na odpowiedzialność słuchaczy. „Sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego”. Jan Chryzostom zwraca uwagę na to przesunięcie akcentu. Nie pada zdanie: „jesteście niegodni”. Pada zdanie o samym osądzie człowieka. Zwrot ku poganom ma uzasadnienie w Piśmie. Paweł cytuje Iz 49,6: Sługa Pana zostaje ustanowiony „światłością dla pogan” i ma nieść zbawienie „aż po krańce ziemi”. W Izajaszu chodzi o misję większą niż odnowa Izraela. Łukasz pokazuje, że ta perspektywa działa w historii Kościoła. Poganie reagują radością i wielbieniem słowa Pana. Wers 48 mówi o tych, którzy zostali „przeznaczeni do życia wiecznego”. Chryzostom objaśnia to jako „oddzielenie dla Boga”. Zaraz potem pada zdanie o szybkim rozszerzaniu się słowa Pana. Chryzostom zauważa czasownik (diēphereto), „rozchodziło się” po całej okolicy. Tertulian przytacza tę scenę jako świadectwo posłuszeństwa nakazowi Jezusa - najpierw Izrael, potem narody. W święto Cyryla i Metodego widać drogę tej samej misji. Ewangelia przechodzi do nowych ludów i nowych języków bez utraty mocy.

CZYTAJ DALEJ