Grupa teatralna młodych z parafii Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Jaworznie-Ciężkowicach i z parafii Świętych Wojciecha i Katarzyny w Jaworznie wystawiła kolejną sztukę - „Przyjaciel Johna Wayne’a” Garbiñe Losady.
Głównym bohaterem sztuki jest Santi, opóźniony w rozwoju chłopiec, którego brat Carlos (reżyser teatralny) pozbył się, umieszczając w domu opieki. Santi ucieka i pojawia się w pracy brata, gdzie do premiery zostało kilka dni i panuje napięta atmosfera. Chłopiec wraz ze swym „przyjacielem”, wyciętą z kartonu postacią J. Wayne’a, pokazują wszystkim, co jest w życiu najważniejsze.
Premiera sztuki miała miejsce 28 czerwca. Oprócz przekazu artystycznego była formą podziękowania proboszczowi ciężkowickiej parafii ks. kan. Bronisławowi Sałudze, który udostępnił młodym dom parafialny ze sceną, a w lipcu przechodzi na emeryturę. Sztukę przygotowano pod kierunkiem ks. Wiesława Żmiji. Za reżyserię byli odpowiedzialni Aleksandra Barczyk, Mateusz Przyłęcki i Anna Nieużyła. Santi’ego zagrał Marcin Wiernek, a jego brata Konrad Jaśko. Wystąpili także: Maria Koziarz, Andrzej Stachańczyk, Iwona Paluch, Jakub Nadziejko, Iza Wróbel. - Przygotowania trwały pół roku. Większość naszych artystów to studenci, więc musieliśmy dogrywać terminy. Najdłużej wybieraliśmy tekst, który przenieśliśmy na scenę - powiedziała A. Nieużyła. Szerszej publiczności sztuka zostanie zaprezentowana we wrześniu podczas Spotkania Młodych Diecezji Sosnowieckiej.
Młodzi artyści w ubiegłym roku zajęli III miejsce na Ogólnopolskim Festiwalu Teatralnym w Krakowie za sztukę „O mały włos”. Ks. Żmija zdradził, że po 7 latach zespół zdecydował się przyjąć nazwę: Zespół teatralny 3G - co symbolizuje trzecie pokolenie ciężkowiczan zajmujących się teatrem.
Zespół Teatru Logos zaprezentuje festiwalowej publiczności „Medytację na temat sakramentu małżeństwa przechodzącą chwilami w dramat”
Międzynarodowy Festiwal Kultury Chrześcijańskiej organizowany w Łodzi przez ks. prał. Waldemara Sondkę to szczególne święto sztuki. Dzięki niemu publiczność może obcować z różnorodnymi dokonaniami artystycznymi. Rozpoczęcie tegorocznego szesnastego już Festiwalu łączy się z obchodami 25-lecia Teatru Logos.
Wizja doliny wysuszonych kości należy do czasu po roku 587, gdy Izrael utracił ziemię, świątynię, króla i - jak sam mówi - nadzieję. Bóg cytuje tę skargę dosłownie: „wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas”. Prorok zostaje postawiony pośrodku doliny pełnej kości „bardzo wyschłych” - śmierć dawna i dopełniona hańbą braku pogrzebu, który w Izraelu oznaczał zerwanie więzi z ziemią ojców i pamięcią wspólnoty. Na pytanie: „synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?” Ezechiel nie odpowiada ani „tak”, ani „nie”: „Panie Boże, Ty to wiesz” - pokora, która oddaje sprawę Temu, kto jedyny zna drogę ze śmierci do życia. Ożywienie dokonuje się dwustopniowo, według wzorca stworzenia człowieka z Rdz 2,7: najpierw prorokowanie do kości - zbliżają się z trzaskiem, pokrywają ścięgnami, ciałem i skórą, „ale ducha w nich nie było”; potem prorokowanie do ducha. Cała scena gra wieloznacznością hebrajskiego rûaḥ, które w tych czternastu wersetach oznacza kolejno wiatr, strony świata („od czterech wiatrów”), tchnienie i Ducha Bożego - jedno słowo spina meteorologię, anatomię i pneumatologię, bo życie na każdym poziomie jest darem tego samego Boga. Wyjaśnienie wskazuje pierwszy sens: kości to „cały dom Izraela”, otwarcie grobów to wyprowadzenie z wygnania. Lecz obrazy sięgnęły dalej, niż sięgała odbudowa polityczna - judaizm i chrześcijaństwo odczytały w nich zapowiedź zmartwychwstania umarłych; freski synagogi w Dura Europos z III wieku ilustrują tę wizję właśnie tak, a liturgia Kościoła czyta ją w wigilię Zesłania Ducha Świętego. Ireneusz sięgał po nią w obronie zmartwychwstania ciała: skoro Bóg na początku ulepił człowieka z prochu, może też ożywić wyschłe kości - ciało jest Jego dziełem, nie przeszkodą. Refren „i poznacie, że Ja jestem Pan” mówi o poznaniu przez doświadczenie: lud, który uważa się za martwy, pozna Boga po tym, że żyje.
Autorstwa Pko - Praca własna/commons.wikimedia.org
Pomnik Matki Bożej Miłosiernej w Konotopiu
Monumentalna figura Matki Bożej z Konotopia jest próbą zaakcentowania miejsca religii w przestrzeni publicznej - powiedział PAP dyrektor Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego dr hab. Marcin Jewdokimow. Dodał, że statua swoim rozmiarem przebija bańki medialne i skłania do refleksji.
Pomnik Matki Bożej Miłosiernej o wysokości 55,6 m został 15 sierpnia poświęcony w Konotopiu (woj. kujawsko-pomorskie) przez ordynariusza diecezji włocławskiej bp. Krzysztofa Wętkowskiego. Monument stanął na polu przy drodze krajowej nr 10, na trasie między Szczecinem a Warszawą. Jego inicjatorami i fundatorami są Grażyna i Roman Karkosikowie, którzy ofiarowali go jako „osobiste wotum wdzięczności za powrót do zdrowia i życia”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
