Wielki Czwartek rozpoczyna Triduum Paschalne. W godzinach porannych tego dnia daje się zauważyć niezwykła cisza. Milkną dzwony i milczą świątynie. Nie sprawuje się w nich Eucharystii. W katedrze, która jest matką wszystkich kościołów, biskup diecezjalny odprawia Mszę św. Krzyżma, podczas której błogosławione są oleje używane do namaszczania chorych oraz krzyżmo, które służy do namaszczania podczas chrztu, bierzmowania i święceń kapłańskich. Kapłani odnawiają przyrzeczenia kapłańskie, złożone w dniu święceń kapłańskich.
Pamiątka Ostatniej Wieczerzy
W Wielki Czwartek w godzinach wieczornych we wszystkich świątyniach jest odprawiana Msza św. Wieczerzy Pańskiej, na pamiątkę ustanowienia sakramentów Eucharystii i kapłaństwa. Ta Msza św. rozpoczyna Triduum Paschalne, które przygotowuje nas do świętowania Zmartwychwstania Pańskiego. Po zakończonej Mszy Wieczerzy Pańskiej przenosi się Najświętszy Sakrament do osobnej kaplicy lub bocznego ołtarza, tzw. ciemnicy, gdzie wierni adorują Chrystusa eucharystycznego. Czyni się tak na pamiątkę uwięzienia Jezusa, biczowania i cierniem ukoronowania w Pretorium jerozolimskim. W świątyniach, na pamiątkę obnażenia Pana Jezusa z szat, z ołtarzy zdejmuje się obrusy, kwiaty i świece.
Wielki Piątek to dzień żałoby w Kościele po śmierci na krzyżu Pana Jezusa. Na tajemnicę Wielkiego Piątku winniśmy patrzeć poprzez blask poranka Wielkiej Nocy. Te dwa dni są świadectwem, że śmierć jest zwyciężona przez życie. W tym dniu nie odprawia się Mszy św., bo Jezus, Najwyższy Kapłan, złożył Ojcu niebieskiemu ze swojego życia najwyższą ofiarę. Istotą liturgii Wielkiego Piątku jest Męka Pańska, modlitwa powszechna za cały Kościół, za wszystkie jego stany i narody. Momentem najważniejszym jest adoracja Krzyża przez wiernych, następnie Komunia św. Na zakończenie liturgii wielkopiątkowej, na pamiątkę złożenia Pana Jezusa do grobu, Najświętszy Sakrament kapłan przenosi do grobu Pańskiego, gdzie wierni mogą adorować do długich godzin nocnych. Przy grobach Pańskich stoją warty honorowe, wystawiane przez strażaków, żołnierzy, harcerzy, a także przez różne grupy młodzieżowe.
Dzień Światła
Wielka Sobota daje nam bogactwo liturgii, którą tego dnia rozpoczyna liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego zapala się Paschał symbolizujący zmartwychwstałego Chrystusa. Z tym światłem kapłan wchodzi do świątyni i śpiewa pieśń - „Exultet”. Po Litanii do Wszystkich Świętych celebrans poświęca wodę chrzcielną i następuje odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. Niekiedy udziela sakramentu chrztu św. Radosne „Alleluja” i bicie dzwonów oznajmiają, że Chrystus zmartwychwstał. W niektórych parafiach liturgię Wielkiej Soboty wieńczy procesja rezurekcyjna.
Ważnym akcentem w przygotowaniu do świętowania Paschy jest wędrówka wiernych, zwłaszcza dzieci, do świątyni z koszyczkiem wypełnionym pokarmami wielkanocnymi, by pobłogosławił je kapłan.
Dzisiaj patrzymy na Jezusa w dwóch szczególnych sytuacjach. Najpierw przyglądamy się Jego uroczystemu wjazdowi do Jerozolimy na święta paschalne, ale potem jesteśmy świadkami Jego cierpienia i śmierci krzyżowej. Jezus przybył na święta paschalne w decydującym momencie Jego nauczania, witano Go bardzo uroczyście, rzucano pod Jego stopy płaszcze, gałązki oliwne i wołano: „Hosanna Synowi Dawidowemu, błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie” (J 12,12). Ta radość i entuzjazm nie były jednakże głębokie, nie były zakorzenione, ludzie widzieli w Nauczycielu z Nazaretu nie Syna Bożego, tylko politycznego bohatera, który miał zmienić ciężkie położenie okupowanego kraju. I dlatego, gdy lud miasta się zorientował, że Jezus nie ma zamiaru stać się politycznym przywódcą, tak łatwo od Jezusa się odwrócił. I dlatego Ewangelia, która jest zapisem Męki Pańskiej, ukazuje nam Jezusa opuszczonego, cierpiącego, który po ostatniej Wieczerzy poszedł na modlitwę do Ogrójca, gdzie przeżywał swój jakże ludzki strach przed tym, co się zbliżało, pocił się – jak pisze Ewangelista – krwawym potem i wreszcie pokonał strach, przyjął wyzwanie do ostatecznej walki. Wielki Syn Boży za trzydzieści srebrników został wydany przez jednego z najbliższych przyjaciół, którym był Judasz. Król świata pozwolił się zaprowadzić na sąd do Kajfasza i Annasza, a noc spędził w lochach pałacu Kajfasza. Zaprowadzono Go do Kajfasza, Kajfasz odesłał Go do Heroda, Herod odesłał Go do Piłata, a Piłat znowu złożył decyzję o Jezusie w ręce Sanhedrynu i w usta tłumu. Tłum został już poinstruowany, przygotowany przez Sanhedryn, dlatego namiestnik rzymski miał utrudnioną decyzję, bo przecież chciał uwolnić Jezusa, ale wystraszył się ludzi, którzy krzyczeli: „Niech będzie ukrzyżowany”. Na propozycję tradycyjnego uwolnienia jednego więźnia otrzymał przewrotną odpowiedź: „Barabasza wypuść, a tego ukrzyżuj!”. Nie miał kto Jezusa bronić. Jakże to odmienna sytuacja! Jeszcze kilka dni wcześniej było piękne powitanie, gdy wjeżdżał do Jerozolimy, a teraz ci ludzie zniknęli albo może przyszli, ale wystraszeni przyłączyli się do tych, którzy wołali: „Niech będzie ukrzyżowany!”. Piłat wydał wyrok, Jezusowi włożono na ramiona belkę krzyża, którą wniósł na wzgórze Golgoty, gdzie Go przybito do krzyża i postawiono obok dwóch złoczyńców. Bardzo jest wzruszająca scena rozmowy Dobrego Łotra z Jezusem. Gdy wyznał wiarę w niewinność Pana w słowach: „On niczego złego nie uczynił”, zwrócił się do Niego jako do Zbawiciela i dodał: „Panie, pomnij na mnie, gdy przybędziesz do swego królestwa”. Co usłyszał Dobry Łotr w odpowiedzi? – „Dzisiaj ze Mną będziesz w raju”. To była właściwie pierwsza kanonizacja w dziejach Kościoła, na drzewie krzyża, ogłoszona przez samego Chrystusa. Dlatego Dobry Łotr stał się świętym, bo przyjął w ostatniej chwili Boże przebaczenie. Wyznał prawdę, wyznał także żal i przyłączył się do Jezusa. To, co się stało w Wielkim Tygodniu w Jerozolimie, powtarzało się w ciągu wieków i dzisiaj, w naszym stuleciu, w naszych czasach, w których żyjemy, również powtarzają się wydarzenia Wielkiego Tygodnia.
Prefekt policji Paryża Patrice Faure poinformował w piątek, że 25 września, w dniu przyjazdu papieża Leona XIV, zmobilizowanych zostanie do zapewnienia bezpieczeństwa w stolicy 14 tysięcy funkcjonariuszy. W drugim dniu wizyty, w sobotę 26 września ich liczba wyniesie 12 tysięcy.
Wśród tych sił porządku publicznego będą: policjanci, żandarmi i wojskowi z patroli Sentinelle, czyli operacji o charakterze antyterrorystycznym. Ponadto zmobilizowanych zostanie 2,5 tys. strażaków.
Tegoroczny odpust przy gruntownie odnowionej kapliczce Matki Bożej Częstochowskiej na grybowskim przysiółku Kozieniec miał szczególnie uroczysty charakter.
Eucharystii przewodniczył ordynariusz diecezji Bouar w Republice Środkowoafrykańskiej bp Mirosław Gucwa, który na początku swojej kapłańskiej drogi pracował jako wikariusz w Grybowie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
