Dziwi Cię, Czytelniku, a może nawet śmieszy, że przed niedawnymi wyborami słychać było nawoływania, by do głosowania iść z własnym długopisem i ze świecą? Z długopisem – bo ślady innych długopisów podobno mogą wyblaknąć, ze świecą – by zamazawszy kratki konkurentów, uniemożliwić unieważnianie głosów!
Mnie to nie dziwi i nie śmieszy. Raczej skłania do smutnej refleksji: jak nisko upadł autorytet państwa i jego instytucji (tu konkretnie: Państwowej Komisji Wyborczej), że obywatele są skłonni dawać posłuch takim namowom! Oto mamy pokłosie nierozliczonych afer, choćby tej dotyczącej wyborów samorządowych z listopada 2014 r. Czy ktoś z czystym sumieniem może zaświadczyć, że wszystko było w porządku, skoro do dzisiaj (piątek 15 maja 2015 r.) na stronie internetowej PKW nie ma pełnych wyników tych wyborów? I bez pomawiania wątpiących w uczciwość o „odmęty szaleństwa”?
Nie ma chyba bardziej wyrazistego niż ta sytuacja przykładu, że nasze państwo rzeczywiście istnieje tylko teoretycznie. To absolutnie ostatni sygnał, by przystąpić do jego ratowania. Jeszcze nie wiem, jakim ostatecznie wynikiem zakończą się wybory prezydenckie, ale mam głęboką nadzieję, że uczynimy, a właściwie już uczyniliśmy, pierwszy krok ku naprawie Rzeczypospolitej.
Nasza wielka jubileuszowa wędrówka, którą zaczynaliśmy na lubelskiej ziemi, dobiega końca w miejscu szczególnym – w Orchówku nad Bugiem. Tu, gdzie rzeka wyznacza granice, a historia splata losy narodów, Maryja od wieków króluje jako Matka Boża Pocieszenia. W progach tego barokowego kościoła, pod troskliwą opieką Ojców Kapucynów, składamy wszystkie trudy, radości i owoce naszej pielgrzymki szlakiem franciszkańskich sanktuariów.
Kiedy stajemy przed cudownym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, nasze oczy spotykają wizerunek, który przetrwał pożary, wojny i kasaty zakonu. To obraz pełen królewskiego dostojeństwa, a jednocześnie matczynej bliskości. Maryja w Orchówku od XVII wieku jest dla mieszkańców nadbużańskich krain prawdziwą ostoją. Jej oczy, pełne spokoju, zdają się mówić każdemu z nas: „Nie lękaj się, Ja jestem z tobą”. To tutaj, po przejściu setek kilometrów, odnajdujemy najgłębsze pocieszenie – pewność, że żadna modlitwa nie pozostała bez odpowiedzi.
Najstarszy ksiądz katolicki na świecie zmarł w wieku 110 lat w powiecie Fulda w Niemczech. Ks. Bruno Kant zmarł w piątek wieczorem w domu spokojnej starości w Eichenzell-Löschenrod, poinformowała w sobotę diecezja Fulda. W dniu swoich 110. urodzin, 26 lutego, ks. Kant otrzymał osobisty list gratulacyjny od papieża Leona XIV. Do 102. roku życia kapłan regularnie pełnił posługę duszpasterską.
W sobotę biskup Fuldy Michael Gerber oddał cześć ks. Kantowi jako kapłanowi, którego świadectwo wiary i służby ukształtowało wielu ludzi na przestrzeni pokoleń. „Nawet w podeszłym wieku emanował pokorą, współczuciem i duchową głębią, które charakteryzowały całe jego kapłańskie życie”. Wraz ze śmiercią Kanta diecezja Fulda straciła księdza, „którego życie naznaczyło ponad wiek historii Kościoła i społeczeństwa”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
