Śpiewała pięknym sopranem, grała na gitarze i śpiewała w chórze kościelnym. Miała kilka ulubionych pieśni, które intonowała przy ognisku w lesie, m.in. „Już dopala się ogień biwaku”. Była wesoła, aktywna i odważna. W domu rodzinnym, paradoksalnie tak wcześnie opuszczonym przez rodziców, nauczyła się odróżniać dobro od zła. Ta umiejętność pozwoliła jej wybierać wielokrotnie w jej aktywnym, choć tak krótkim życiu – bez wahania, „jak trzeba”. Ważne decyzje, wpływające na jej dalsze życie podejmowała już w wieku kilkunastu lat. Także decyzje dotyczące życia i śmierci. Nie pozwolono jej przecież dożyć nawet 18 urodzin. Oskarżana o zdradę, mordy, a nawet absurdalnie – o wydawanie rozkazów na szkodę rodaków – trwała do końca w prawdzie. Zachowała się jak trzeba. Dziś historia zatoczyła koło i dzisiaj tych, których komunistyczne władze i ideolodzy próbowali wysłać w niebyt, możemy zobaczyć w innym świetle. Dziś patrzymy na Inkę, wesołą i odważną sanitariuszkę, która z przewieszoną przez ramię torbą wykonywała rozkazy dowódców 5. Wileńskiej Brygady Armii Krajowej. Na „Inkę”, która straciła ojca i matkę, bo oddali życie ojczyźnie. Patrzymy na zdjęcie nastolatki w sukience ze śmiesznym kołnierzykiem, serdecznej towarzyszki, pełnej marzeń. Od niej i jej podobnych zależała nasza przeszłość. Od młodych, którzy pójdą w jej ślady – będzie zależała przyszłość kolejnych pokoleń.

Trzy lata temu dwóch uczniów I LO we Wrocławiu zgłosiło „Inkę” jako kandydatkę na patronkę szkoły. Kiedy 3 września podczas uroczystości nadania szkole jej imienia uczniowie pierwszych klas ślubowali na sztandar z hasłem: „Zachowałam się jak trzeba” powiedzieli: sprawiedliwości stało się zadość.

* * *

Piotr Szubartowicz, gdański oddział IPN: Zabić nastolatkę to przerwać marzenia. Zabić nastolatkę może tylko kat. Jej kaci nie byli „z nas”. Moje największe marzenie? Żeby ich dzieci, dzieci katów Inki, Zagończyka i wszystkich wyklętych, żeby ich dzieci były z nami. To byłoby największe zwycięstwo.

Roman Kowalczyk, dolnośląski kurator oświaty: Przybyłem na tę uroczystość jako Polak, historyk i patriota. Szczęśliwy, że LO nr 1 będzie popularyzować postać Inki i mam nadzieję – etos żołnierzy wyklętych. Nasz ład publiczny dziś musimy oprzeć na wartościach, którym Inka była wierna do końca. Kiedy Siedzikówna została zamordowana, miała niespełna 18 lat. Młodzież poszukuje wartości czystych, uświęconych cierpieniem, krwią. Inka jest takim cennym wzorem.

Danuta Ciesielska, siostrzenica „Inki”: Danka jest wśród swoich, wśród kresowiaków, których tylu zamieszkuje dziś we Wrocławiu. Dziękuję wam, młodzieży, że poniesiecie myśl o wolnej i niepodległej Polsce. Dance zabrakło tego, czego innym młodym ludziom dziś nie brakuje: wolności i możliwości spełnienia marzeń.