Masz w domu książki, których już nie czytasz? Nie muszą latami stać na półce ani trafiać do kosza. Możesz przekazać je na DOBROzbiórkę książek PCK organizowaną przez Polski Czerwony Krzyż. W Lublinie książki można oddawać w punkcie zbiórki przy ul. Bursaki 17a. Zebrane publikacje trafiają do dalszej sprzedaży, a pozyskane w ten sposób środki są przeznaczane na pomoc dzieciom, seniorom i osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej.
Czasem wystarczy zajrzeć do własnej biblioteczki, żeby znaleźć coś, co może zrobić jeszcze wiele dobrego. Książka, do której sami już nie wracamy, może dostać drugie życie, a jej wartość zamienić się w konkretną pomoc. Właśnie na tym polega DOBROzbiórka książek PCK - akcja charytatywna Polskiego Czerwonego Krzyża, w której każdy może w prosty sposób połączyć porządki w domu z pomaganiem.
- W wielu domach książki stoją latami na półkach, choć wiemy, że już po nie nie sięgniemy. DOBROzbiórka książek PCK daje im możliwość rozpoczęcia kolejnego rozdziału. Zachęcamy, żeby nie wyrzucać książek, które są w dobrym stanie, ale przekazać je dalej. Dzięki temu mogą jeszcze komuś posłużyć, a jednocześnie wesprzeć działania pomocowe Polskiego Czerwonego Krzyża – mówi Katarzyna Nastaj, specjalista ds. komunikacji Lubelskiego Oddziału Okręgowego Polskiego Czerwonego Krzyża.
Drugie życie książki, realna pomoc
Reklama
Zasada jest prosta. Darczyńca przynosi nową lub używaną książkę w dobrym stanie do punktu zbiórki. Lubelski Oddział Okręgowy Polskiego Czerwonego Krzyża przekazuje zebrane publikacje partnerowi - antykwariatowi internetowemu Tezeusz. Środki uzyskane z ich sprzedaży są następnie przeznaczane na działania pomocowe.
To oznacza, że przekazana książka może stać się częścią większej historii. Z pozyskanych środków można organizować warsztaty oraz spotkania edukacyjne i aktywizacyjne dla dzieci, seniorów i osób w trudnej sytuacji życiowej. Wsparcie może trafiać również na prowadzenie świetlic środowiskowych dla dzieci, klubów seniora czy Centrów Integracji PCK. DOBROzbiórka książek PCK pomaga także odpowiadać na potrzeby osób, które znalazły się w kryzysie. Środki mogą zostać przeznaczone m.in. na pomoc interwencyjną, w tym paczki żywnościowe i higieniczne. Jedna książka to niewielki gest. Wiele przekazanych książek może jednak przełożyć się na konkretną pomoc.
Jakie książki można przekazać? Na DOBROzbiórkę PCK można przynosić nowe i używane książki w dobrym stanie. Organizatorzy przyjmują m.in.: literaturę piękną i popularną, kryminały, thrillery, romanse i fantastykę, książki young adult i science-fiction, literaturę dziecięcą i komiksy, literaturę faktu, książki naukowe i popularnonaukowe, publikacje dotyczące m.in. psychologii, socjologii czy medycyny, aktualne podręczniki akademickie, książki kulinarne i poradniki, słowniki językowe i nuty. Ważne, aby przekazywane książki były w dobrym stanie i nadawały się do dalszego użytkowania.
Reklama
DOBROzbiórka książek PCK ma swoje zasady. Nie są przyjmowane książki noszące ślady intensywnego użytkowania, podręczniki szkolne i podręczniki dla nauczycieli, a także nieaktualne lektury szkolne. Na zbiórkę nie należy przekazywać również encyklopedii, leksykonów, kodeksów prawnych, ustaw i komentarzy, gazet, czasopism, katalogów, darmowych egzemplarzy oraz map, w tym map samochodowych.
Gdzie można oddać książki?
Punkt DOBROzbiórki książek PCK w Lublinie znajduje się przy ul. Bursaki 17a, czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 8 do 16.
Warto więc zrobić mały przegląd domowej biblioteczki. Być może na jednej z półek czeka książka, do której już nie wracamy, ale która nadal ma wartość i może zrobić coś dobrego. Niech nie kończy swojego życia na zakurzonej półce czy śmietniku. Niech trafi dalej do kolejnego czytelnika i jednocześnie wesprze tych, którzy potrzebują pomocy.
O św. Teresie od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, karmelitance z Lisieux we Francji, powstały już opasłe tomy rozpraw teologicznych. W tym skromnym artykule pragnę zachęcić
czytelników do przyjaźni z tą wielką świętą końca XIX w., która także dziś może stać się dla wielu ludzi przewodniczką na krętych drogach życia. Może także pomóc w zweryfikowaniu własnego stosunku
do Pana Boga, relacji z Nim, Jego obrazu, który nosimy w sobie.
Życie św. Teresy daje się streścić w jednym słowie: miłość. Miłość była jej głównym posłannictwem, treścią i celem jej życia. Według św. Teresy, najważniejsze to wiedzieć, że jest się kochanym,
i kochać. Prawda to, jak może się wydawać, banalna, ale aby dojść do takiego wniosku, trzeba w pełni zaakceptować siebie. Św. Teresie wcale nie było łatwo tego dokonać. Miała niesforny charakter.
Była bardzo uparta, przewrażliwiona na swoim punkcie i spragniona uznania, łatwo ulegała emocjom. Wiedziała jednak, że tylko Bóg może dokonać w niej uzdrowienia, bo tylko On kocha miłością bez
warunków. Dlatego zaufała Mu i pozwoliła się prowadzić, a to zaowocowało wyzwoleniem się od wszelkich trosk o samą siebie i uwierzeniem, że jest kochana taką, jaka jest.
Miłość to dla św. Teresy "mała droga", jak zwykło się nazywać jej duchowy system przekonań, "droga zaufania małego dziecka, które bez obawy zasypia w ramionach Ojca". Św. Teresa ufała bowiem
w miłość Boga i zdała się całkowicie na Niego. Chciała się stawać "mała" i wiedziała, że Bogu to się podoba, że On kocha jej słabości.
Ona wskazała, na przekór panującemu długo i obecnemu często i dziś przekonaniu, że świętość nie jest dostępna jedynie dla wybranych, dla tych, którzy dokonują heroicznych czynów, ale jest
w zasięgu wszystkich, nawet najmniejszych dusz kochających Boga i pragnących spełniać Jego wolę. Św. Teresa była przekonana, że to miłosierdzie Boga, a nie religijne zasługi, zaprowadzi
ją do nieba. Św. Teresa chciała być aktywna nie w ćwiczeniu się w doskonałości, ale w sprawianiu Bogu przyjemności. Pragnęła robić wszystko nie dla zasług, ale po to, by Jemu było miło
i dlatego mówiła: "Dzieci nie pracują, by zdobyć stanowisko, a jeżeli są grzeczne, to dla rozradowania rodziców; również nie trzeba pracować po to, by zostać świętym, ale aby sprawiać radość
Panu Bogu".
Św. Teresa przekonuje w ten sposób, że najważniejsze to wykonywać wszystko z miłości do Pana Boga. Taki stosunek trzeba mieć przede wszystkim do swoich codziennych obowiązków, które często
są trudne, niepozorne i przesiąknięte rutyną. Nie jest jednak ważne, co robimy, ale czy wykonujemy to z miłością. Teresa mówiła, że "Jezus nie interesuje się wielkością naszych czynów ani nawet
stopniem ich trudności, co miłością, która nas do nich przynagla".
Przykład św. Teresy wskazuje na to, że usilne dążenie do doskonałości i przekonywanie innych, a zwłaszcza samego siebie, o swoich zasługach jest bezcelowe. Nigdy bowiem nie uda się
nam dokonać takich czynów, które sprawią, że będziemy w pełni z siebie zadowoleni, jeśli nie przekonamy się, że Bóg nas kocha i akceptuje nasze słabości. Trzeba zgodzić się na swoją małość,
bo to pozwoli Bogu działać w nas i przemieniać nasze życie. Św. Teresa chciała być słaba, bo wiedziała, że "moc w słabości się doskonali".
Ta wielka święta, Doktor Kościoła, udowodniła, że można patrzeć na Boga jak na czułego, kochającego Ojca. Jednak trwanie w takim przekonaniu nie przyszło jej łatwo. Przeżywała wiele trudności
w wierze, nieobce były jej niepokoje i wątpliwości, znała poczucie oddalenia od Boga. Dzięki temu może być nam, ludziom słabym, bardzo bliska. Jest także dowodem na to, że niepowodzenia i trudności
są wpisane w życie każdego człowieka, nikt bowiem nie rodzi się święty, ale świętość wypracowuje się przez walkę z samym sobą, współpracę z łaską Bożą, wypełnianie woli Stwórcy.
Teresa zrozumiała najgłębszą prawdę o Bogu zawartą w Biblii - że jest On miłością - i dlatego spośród licznych powołań, które odczuwała, wybrała jedno, mówiąc: "Moim powołaniem jest
miłość", a w innym miejscu: "W sercu Kościoła, mojej Matki, będę miłością".
Od 15 października przez kilka kolejnych tygodni relikwie Świętej Kołyski będą umieszczone w miejscu bardziej dostępnym dla pielgrzymów w Bazylice Matki Bożej Większej (Santa Maria Maggiore). Pozwoli to na możliwość kontemplowania z bliska relikwii przechowującej pamięć o Narodzeniu Chrystusa.
Relikwie przechowywane dziś w Bazylice Matki Bożej Większej składają się z pięciu cienkich elementów wykonanych z drewna sykomory, tradycyjnie utożsamianych z fragmentami żłóbka, w którym – według relacji ewangelicznej – Maryja złożyła Jezusa po Jego narodzeniu.
Hospicjum im. Jana Pawła II w Żorach, Fundacja Donum Vitae, Krystyna de Walden-Gałuszko, Paweł Bębenek, Janusz Rosikoń, Mateusz Środoń, Jan Grosfeld, Milena Kindziuk, Jadwiga i Jacek Pulikowscy, Fundacja „Instytut Nowych Mediów”, „Pielgrzymi Nadziei” oraz VaticanNews.pl - to nominowani do tegorocznych Nagród TOTUS TUUS. Statuetki w kształcie anioła wzbijającego się do lotu wręczane są osobom i instytucjom, które inspirując się nauczaniem św. Jana Pawła II w sposób szczególny przyczyniają się do budowania cywilizacji miłości. Nagrody wręczone zostaną podczas gali na Zamku Królewskim w Warszawie, 10 października 2026, w sobotę przed Dniem Papieskim.
Hospicjum jest placówką opieki paliatywnej, która od wielu lat niesie pomoc osobom znajdującym się w terminalnym stadium choroby, zapewniając im warunki do przeżywania ostatniego etapu życia w atmosferze szacunku, spokoju i bezpieczeństwa. Szczególnym wymiarem promocji godności człowieka jest sprzeciw hospicjum wobec instrumentalnego traktowania chorego oraz wobec postaw, które redukują wartość życia do jego użyteczności lub sprawności. Hospicjum także towarzyszy rodzinom pacjentów. Wsparcie psychologiczne, duchowe i emocjonalne udzielane bliskim pomaga im przeżywać czas choroby i żałoby w sposób bardziej świadomy i godny, bez poczucia osamotnienia i wykluczenia. Istotnym elementem działalności hospicjum jest również kształtowanie postaw społecznych opartych na empatii, solidarności i odpowiedzialności za najsłabszych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
