Minął Rok Święty Miłosierdzia ogłoszony przez Ojca Świętego Franciszka na liturgiczny rok 2016. Pozwolił on mocniej akcentować istotną cechę chrześcijaństwa, którą od początków jego istnienia było pochylenie się z troską nad bliźnim, aby opatrzyć jego życiowe rany, wesprzeć go materialnie, ochronić jego ducha przed zauroczeniem złem. Wyznawcy Jezusa z Nazaretu miłosierdziem zwyciężyli cesarski Rzym, kładli podwaliny pod cywilizację, która pozwoliła rozwinąć ludzki potencjał wiedzy, wyborów po stronie dobra i tworzenia piękna aż po współczesną cywilizację miast.

Podczas Roku Świętego Miłosierdzia homilie i kazania służyły odkrywaniu sensu i form miłosierdzia. Cel taki przyświecał także pracom teologów, którzy wydobywali z przeszłości teksty mówiące o specyfice chrześcijańskiego rozumienia miłosierdzia. Jednym z nich jest franciszkanin o. Paweł Warchoł z Niepokalanowa. To tam do swego miłosierdzia w początkach istnienia tego szczególnego miejsca na mapie polskiego Kościoła dorastał św. Maksymilian Maria Kolbe – „genius loci” tego miejsca, znaczonego nie tylko dwoma koronami świętości, które oglądał św. Maksymilian, ale i dwiema ideami przewodnimi. Niepokalanów bowiem to przede wszystkim sanktuarium ukazujące ideał człowieka niepokalanego, takiego, jakiego Bóg chciał mieć w akcie stworzenia człowieka. Przykładem takiego człowieczeństwa stała się dla nas Maryja z Nazaretu. Obecna w swoich sanktuaryjnych ikonach nadal stanowi narzędzie Bożego Miłosierdzia względem kolejnych pokoleń pielgrzymujących do Jej sanktuariów lub modlących się przed Jej wizerunkami w swoich domach. Drugą gwiazdą Niepokalanowa jako miejsca miłosierdzia stał się apostolat słowa o miłosierdziu, pomnażany publikacjami wydawnictwa franciszkańskiego, rozgłośni radiowej i homilii głoszonych w białej bazylice, poświęconej Niepokalanej.

Książka o. Warchoła, zatytułowana „Krew i woda – dar Miłości miłosiernej”, wydana we współpracy z Wydawnictwem Sióstr Loretanek – duchowych córek bł. Ignacego Kłopotowskiego, miłosiernego jałmużnika lubelskiego z przełomu XIX i XX wieku – to studium historyczno-teologiczne tajemnicy przebitego boku Chrystusa w literaturze teologicznej i duchowej. Autor jest wykładowcą Papieskiego Wydziału Teologicznego i Instytutu Maryjno-Kolbiańskiego „Kolbianum”. Czytelnik znajdzie w niej omówienie bogactwa znaczeniowego symboliki krwi i wody z wykorzystaniem refleksji na związki z Całunem Turyńskim i Chustą z Manoppello. Sens tej symboliki autor odnosi do sakramentów chrztu, Eucharystii, bierzmowania, pokuty i pojednania, namaszczenia chorych oraz kapłaństwa i małżeństwa. Odwołuje się do kontekstu duchowości benedyktyńskiej, franciszkańskiej, dominikańskiej i jezuickiej i wiąże miłosierdzie z rozwojem kultu Serca Jezusowego. To dzisiaj niezwykle aktualne i potrzebne uświadomienie sobie praktycznych konsekwencji takiej duchowości, skoro w praktykę Kościoła powszechnego wprowadza je Papież wychowany w jezuickiej szkole duchowości, z bogatym doświadczeniem życia w Ameryce Łacińskiej, gdzie dzisiaj żyje statystycznie więcej katolików niż w pośredniowiecznej Europie. Ciekawym uzupełnieniem tego kontekstu jest rozdział poświęcony czcicielom Krwi i Wody Serca Jezusowego. Autor analizuje więc kult osnuty wokół Krwi Nowego Przymierza, czyli krwi Matki i Syna, wzorce kultu w osobach aniołów obecnych przy Krwi i Wodzie Chrystusa oraz świętych uczestniczących w miłosiernej wymianie Bosko-ludzkiego współdziałania, ukierunkowanego na świętość. Książkę zamyka rozdział wskazujący na konkretną formę konfrontacji Krwi i Wody Chrystusa z działaniem duchów ciemności aż po eschatologiczną perspektywę, w której miłosierny Bóg nie opuszcza człowieka.

Warto sięgnąć po tę książkę, gdy przygotowuje się kazania i homilie, ale także prace naukowe, w czym pomoże bogata bibliografia załączona do książki. Miłosierdzie chrześcijańskie nie kończy się bowiem wraz z Rokiem Świętym Miłosierdzia. Ono zwycięża świat...