Księża nie tylko modlą się za innych. Bardzo ważna jest w ich życiu także modlitwa za nich samych. Okazją ku temu były diecezjalne obchody Dnia Modlitw o Świętość Kapłanów, które odbyły się 21 października w Rokitnie.
Spotkaniu przewodniczył bp Tadeusz Lityński, wraz z którym modlił się bp Paweł Socha i bardzo wielu proboszczów naszej diecezji. Obecność samych proboszczów nie była przypadkiem. W tym roku treści spotkania koncentrowały się właśnie na posłudze proboszcza. Spotkanie w Rokitnie wpisało się w tegoroczny diecezjalny program obowiązkowej stałej formacji kapłańskiej.
– Dzisiaj razem stajemy w tej świątyni wraz z Maryją, aby doświadczyć Eucharystii takiej wspólnotowej. Uczestniczymy w liturgii niejednokrotnie, czasem nawet kilka razy dziennie. Stajemy przy ołtarzu i wówczas wypełniamy misję, by pomagać innym, by innych podnosić i uświęcać. A dzisiaj pozwólmy w tej wspólnocie, by Pan Bóg przyjął nas w swoje miłosierne ramiona. By nas podnosił i czuwał nad nami – powiedział bp Lityński.
Na program kapłańskiego spotkania złożyły się następujące elementy: modlitwa brewiarzowa, adoracja Najświętszego Sakramentu z okazją do spowiedzi, Msza św., zawierzenie się Matce Bożej, a także wspólny posiłek.
Szczególnym gościem Dnia Modlitw był ks. Tadeusz Huk, kapłan archidiecezji warszawskiej, kierownik duchowy i rekolekcjonista, wieloletni ojciec duchowny Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Warszawie, jeden z animatorów i organizatorów Szkoły Wychowawców Seminaryjnych, a obecnie proboszcz parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Zalesiu Dolnym k. Piaseczna. Ks. Huk jest także ojcem duchownym kapłanów w archidiecezji warszawskiej.
W noc Bożego Narodzenia przywołujemy historię przywracającą wiarę w człowieka, dającą nadzieję, że są na tym świecie ludzie, którzy pozwolili działać Miłości Bożej w swoich sercach i nie zawiedli się, co więcej, doświadczyli prawdziwej radości z wypełniania woli Pana w swojej codzienności
W dzisiejszym coraz bardziej liberalnym świecie życie ludzkie przestaje być wartością, darem, cudem, a zaczyna być towarem, który można kupić, oddać do reklamacji lub którego można się pozbyć i to wszystko dzieje się w granicach prawa. Przykładów nie trzeba podawać. Media zapewniają nam te informacje na bieżąco. Chodzenie na kompromisy i akceptacja nawet poglądów sprzecznych z nauką Kościoła w imię pozornego „mniejszego zła”, widoczne są coraz częściej w postawach osób, które uważają się za wierzące. Czyżby nie było już ludzi sumień? Są! Tylko że zło jest bardziej krzykliwe.
Całe życie św. Jana Pawła II, jego nauczanie, jego nieustanna modlitwa i przykład świętości, były dla nas pocieszeniem w czasach trudnych i radością w czasach pomyślnych. Doceńmy ten dar i pozostańmy wierni jego nauczaniu – mówił ks. Paweł Ptasznik, wieloletni bliski współpracownik Papieża Polaka, prezes Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II.
Polacy i polscy pielgrzymi w Rzymie uczcili rocznicę urodzin Papieża Polaka w Bazylice św. Piotra. Rano przy grobie św. Jana Pawła II celebrowana była Eucharystia, której przewodniczył bp Jan Ozga, ordynariusz diecezji Doumé-Abong’ Mbang w Kamerunie .
„Należy pani do rodziny papieskiej” – powiedział mi kiedyś kard. Stanisław Dziwisz. Przyjęłam te słowa ze wzruszeniem, ale dopiero po latach zrozumiałam, jak wiele w nich było prawdy. Bo są takie rodziny, które najpierw poznaje się przez dokumenty, archiwa, świadectwa i żmudne badania, a potem odkrywa się, że weszły głęboko w serce. Tak właśnie było ze mną i z Wojtyłami.
Z Wojtyłami naprawdę związałam część życia. Najpierw była wieloletnia praca: biografia Emilii i Karola Wojtyłów, potem Edmunda, brata Papieża, godziny spędzone nad źródłami, rozmowy, porównywanie relacji, mozolne odtwarzanie losów ludzi, o których świat zwykle pamięta tylko dlatego, że wydali na świat świętego. Z czasem jednak przestała to być wyłącznie praca. Coraz mocniej czułam, że obcuję nie tylko z historią, ale z tajemnicą domu, z którego wyrósł człowiek zdolny poruszyć sumienie świata. Dlatego 18 maja nigdy nie jest dla mnie tylko rocznicą urodzin Jana Pawła II. Ten dzień zawsze prowadzi mnie do Wadowic. Do skromnego mieszkania. Do matki, która kochała małego Lolusia bez granic i powtarzała, że „to dziecko będzie kimś wielkim”. Do ojca, który więcej mówił klęcząc, niż inni potrafią powiedzieć słowami. Do starszego brata Edmunda, który poświęcił swe młode życie, gdy jako lekarz ofiarnie służył chorej (zaraził się od niej szkarlatyną). Im dłużej zajmuję się tą rodziną, tym mocniej widzę, że świętość Jana Pawła II nie zaczęła się ani w seminarium, ani na Stolicy Piotrowej. Zaczęła się w domu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
