W czasie Różańca dzieci się nudzą. Przynajmniej nasze. Jednocześnie nie wyobrażamy sobie października bez tej matczynej modlitwy! Jak temu zaradzić? Oto sprawdzona recepta: zaprosić wszystkich przyjaciół dzieci, najlepiej z rodzinami, zapalić świeczkę przed wizerunkiem Matki Bożej, wyciągnąć różańce i modlić się wiernie w każde niedzielne popołudnie.
Inicjatywa rodzin należących do wspólnoty Duży Dom trwa od kilku lat i nigdy się nie zdarzyło, żeby nikt z zaproszonych gości do nich nie dołączył. – Staramy się, aby rozważania były bardzo krótkie i proste – tłumaczy osoba odpowiedzialna za spotkanie. – Czasem prowadzący o coś zapyta, innym razem w dwóch zdaniach zamyka sens kolejnej tajemnicy.
Zazwyczaj poszczególne dziesiątki prowadzą dzieci, ale chętni bywają i rodzice. Niektóre partie modlitwy recytujemy, a inne śpiewamy – dla urozmaicenia.
Tradycją stało się, że na pamiątkę wylania Ducha Świętego odmawiamy „Zdrowaś Mario” w różnych językach. Młodzież dużo wcześniej drukuje sobie modlitwę po rosyjsku, hiszpańsku czy francusku i ćwiczy wymowę cały tydzień. Wypowiadając obco brzmiące słowa Pozdrowienia Anielskiego, zachowują głęboki szacunek dla braci w wierze. Ta praktyka pomaga dzieciom poszerzyć horyzonty i uzmysłowić sobie, że Pan Bóg kocha wszystkich ludzi i działa na każdym kontynencie.
Niekiedy dzieci nawlekają własne różańce, albo rysują ulubioną różańcową scenę, by pod koniec modlitwy złożyć swoją pracę Maryi.
A potem? Nakryć stół i zaparzyć herbaty. Dosmaczyć szczyptą śmiechu, rozmowami i szaloną zabawą dzieci. Przecież każda modlitwa powinna wynikać z miłości do Boga, ludzi i sprowadzać się do radosnego spotkania. Dzieci to uwielbiają. Smacznego!
Kiedy byłem uwięziony, modlitwa dawała mi wewnętrzną wolność – czytamy w liście Jamesa Foleya, amerykańskiego dziennikarza brutalnie zamordowanego przez islamistów w Iraku. Słowa te napisał po pierwszym uwięzieniu, które miało miejsce w Libii w 2011 r. Został wówczas pojmany na 45 dni przez siły rządowe. Po uwolnieniu opisał swe doświadczenia w liście do swej byłej uczelni, katolickiego uniwersytetu Marquette.
Foley przyznał, że w więzieniu najbardziej żal mu było jego matki. Chciał z nią nawiązać kontakt i wtedy zaczął się modlić, tak jak ona, czyli różańcem odmawianym na głos z uwięzioną wraz z nim dziennikarką. Było to dla mnie umocnieniem, bo zamiast milczeć, wyznawałem mą słabość i nadzieję, rozmawiałem z Bogiem – napisał amerykański dziennikarz. Podkreślił też, że właśnie dzięki tej modlitwie już w więzieniu uzyskał wewnętrzną wolność.
Do maleńkiego kościółka w Milejczycach zaczęły napływać setki świadectw ludzi przekonanych, że otrzymali tu niezwykłe łaski. Wśród nich znajduje się poruszająca relacja pani Eweliny.
Pani Ewelina opowiedziała swoją historię portalowi bialystok.se.pl.
Jest druga połowa lipca, marzymy o urlopie, odpoczynku, chwili wytchnienia. I pewnie niewielu z nas pamięta, że mijają właśnie dni miesiąca poświęconego Najdroższej Krwi Chrystusa. Paradoksalnie, właśnie w okresie wakacji, gdy może łatwiej zapomnieć o Panu Bogu, Kościół podsuwa nam coś, co powinno nas zatrzymać.
Brzmi to niemal jak sprzeczność: ten leniwy, słoneczny czas, kiedy najchętniej odkładamy wszystko na później, skrywa w sobie jedną z najgłębszych i zarazem chyba najbardziej zapomnianych tajemnic wiary. A przecież do czasów reformy liturgicznej podjętej po Soborze Watykańskim II istniała osobna uroczystość Najdroższej Krwi Chrystusa (przypadała 1 lipca). Ustanowił ją papież Pius IX w 1849 roku, a Pius X w 1914 roku podniósł ją do rangi osobnego święta. Wraz z upływem czasu jednak, to święto niejako „wtopiło” się w Boże Ciało (Uroczystość Naświętszego Ciała i Krwi Chrystusa) i zniknęło z kalendarza jako odrębne. W sumie, szkoda, bo w zdecydowanej większości przestajemy pamiętać chociażby o tym, że w lipcu odmawia się litanię do Najdroższej Krwi Chrystusa. A pamiętam, jak Marianna Popiełuszko opowiadała mi, że przez cały lipiec codziennie na kolanach modliła się w domu słowami tej litanii razem z mężem i z dziećmi. Być może dlatego ks. Jerzy miał do niej później szczególne upodobanie. Znamienne, że w ostatnim lipcu swego życia w 1984 roku zaczął ją usilnie propagować wśród swoich dawnych studentów, jak opowiadał mi jeden z nich, Wojciech Bąkowski (lekarz, który zmarł około miesiąc temu).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
