Ludzkie doświadczenie choroby staje się często czymś nieludzkim, jeśli przeżywane jest w izolacji i opuszczeniu – powiedział bp Jan Wątroba w sanktuarium Matki Bożej Rzeszowskiej.
Główne obchody z okazji Światowego Dnia Chorego w diecezji rzeszowskiej odbyły się 11 lutego 2023 r. w bazylice Ojców Bernardynów, która jest jednocześnie sanktuarium Matki Bożej Rzeszowskiej. Mszy św. przewodniczył bp Jan Wątroba. W koncelebrze uczestniczyli m.in. kapelani szpitali: ks. Jacek Kaszycki, kapelan Klinicznego Szpitala Wojewódzkiego nr 2 im. św. Jadwigi Królowej w Rzeszowie i diecezjalny duszpasterz służby zdrowia ks. Krzysztof Bal, kapelan Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im. Fryderyka Chopina w Rzeszowie. W Mszy św. razem z licznie zgromadzonymi chorymi uczestniczyli przedstawiciele władz państwowych i samorządowych oraz dyrektorzy placówek medycznych i służba zdrowia.
Aleksander Nazimek z Rzeszowskiego Klubu Chorych na Stwardnienie Rozsiane im. Jana Pawła II przemawiając w imieniu chorych zwrócił uwagę, że służba chorym jest wyrazem miłości. – Skąd się bierze ta miłość? Czym jest? Jaką cenę zapłacono za nią? (…) Tylko on jeden, Jezus, nie zawahał się i poszedł, a wszystko dlatego, bo cię umiłował – podkreślił Aleksander Nazimek.
W homilii bp Jan Wątroba nawiązał do objawień Matki Bożej w Lourdes. – Od objawień mija 165 lat. Są to lata naznaczone pielgrzymowaniem setek tysięcy, milionów ludzi chorych i ich opiekunów z całego świata. To jest też czas naznaczony licznymi uzdrowieniami ciała i duszy, czas bardziej pogłębionego kultu maryjnego. Dzisiaj na sposób duchowy, myślą i wyobraźnią dołączamy do grona pielgrzymów do Lourdes, aby przez wstawiennictwo Matki Bożej zawierzyć się Bogu – powiedział hierarcha.
W nawiązaniu do orędzia papieża Franciszka na 31. Światowy Dzień Chorego kaznodzieja mówił o odczuwanej przez chorych bezradności i związanej z nią potrzebie bliskości z drugim człowiekiem. – Ludzkie doświadczenie choroby staje się często czymś nieludzkim, jeśli przeżywane jest w izolacji i opuszczeniu, jeśli chorobie i cierpieniu nie towarzyszy troska i współczucie. Z drugiej strony przez doświadczenie własnej słabości, własnej choroby, możemy się czegoś nauczyć; możemy nauczyć się postępowania zgodnego ze stylem Boga, o którym często, od początku pontyfikatu, mówi papież Franciszek. Ten Boży styl działania charakteryzuje bliskość, współczucie i czułość – podkreślił bp Wątroba.
Słowa podsumowania wypowiedział ks. Piotr Potyrała, dyrektor Caritas Diecezji Rzeszowskiej, która koordynuje diecezjalne obchody Światowego Dnia Chorych. Dla wszystkich uczestników uroczystości Caritas przygotowała okolicznościowe obrazki z wizerunkiem Matki Bożej z Lourdes.
Po Mszy św. odbyło się nabożeństwo eucharystyczne z błogosławieństwem lurdzkim. Eucharystia była transmitowana przez Katolickie Radio Via i Polskie Radio Rzeszów.
Kiedyś powiedziała mi bliska, starsza osoba, że największą chorobą człowieka jest samotność. Skoro tak, to spróbujmy poczuć się lekarzami i poszukać przyczyn tej „choroby”.
Patrząc oczyma wiary, wiemy, że najdotkliwiej czujemy samotność i niepokój wtedy, gdy jesteśmy odłączeni od Boga, gdy straciliśmy przyjaźń i kontakt z Nim.
Kiedy wiele lat temu pierwszy raz jechałem na pielgrzymkę do Rzymu, z niebywałym zachwytem oglądałem liczne miasta położone na bardzo wysokich i wąskich górach. W sposób zachwycający upiększały okolicę oraz świadczyły o geniuszu budowniczych. Słowa podziwu wypowiedzieliby zapewne znawcy arkanów sztuki obronnej oraz architekci krajobrazu. Miasto od zarania dziejów było synonimem dostatku i pełni. Zaspokajało niemal wszystkie ludzkie potrzeby: materialne, duchowe i intelektualne. Dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa, było obiektem marzeń i westchnień. Nieprzypadkowo czytamy w Apokalipsie św. Jana: „I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (21, 2). Otóż my, chrześcijanie, mamy być jak miasto położone na górze. Miało ono bowiem zawsze i tę właściwość, że lampy uliczne świeciły w nim przez całą noc, dając możliwość odnalezienia się na jego terenie i uchwycenia kierunków. Nie tylko mieszkańcom, także innym. Ono świeciło całej okolicy i dosłownie nie było w stanie się ukryć. Każdy przyjaciel Jezusa jest solą i światłem. Chrześcijanie poprzez wierność Ewangelii chronią prawdziwe wartości przed zepsuciem – podobnie jak każda dobra sól konserwuje żywność, ale także nadają światu smak – tak jak szczypta soli poprawia smak pokarmów, np. sałatki. Jesteśmy dosłownie „konserwatorami” Wartości (pisanych wielką literą) i autentycznymi, a nie sztucznymi „polepszaczami smaku” wspólnoty społecznej. I to nie może się dokonywać wyłącznie w moim prywatnym domu, w czterech ścianach mego pokoju i w „więzieniu” własnej duszy. Dzisiejsza Ewangelia zadaje zdecydowany kłam poglądowi, który od lat jest nam, niekiedy z okrucieństwem, wręcz wpajany, że „wiara to sprawa prywatna”. Nigdy nie była i nigdy nie będzie prywatna, gdyż to jest niemożliwe. Jako najpiękniejsza i największa wartość ma służyć każdemu poszukującemu człowiekowi, zawsze i wszędzie. Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie – chce dotrzeć do wszystkich ludzi bez wyjątku. Czyni to przez swych uczniów-misjonarzy. Koniecznie musimy przypomnieć tutaj słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane w Lubaczowie: „Wiara i szukanie świętości są sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: «Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!» (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa” (3 czerwca 1991 r.). Aby to było możliwe, musimy być autentyczni. Sól bywa jednak czasami skażona obcymi domieszkami, a świeca niekiedy bardziej kopci niż świeci. Niestety. Uważajmy na to. W Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. papież przestrzegał nas konkretnie: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. I powtórzmy: soli w potrawie bywa naprawdę niewiele, a jednak daje smak!
W wyniku wypadku drogowego w sobotę śmierć poniósł ks. Mirosław Pękała, wieloletni proboszcz parafii Św. Katarzyny i Św. Anny w Cerkiewniku (archidiecezja warmińska). Duchowny miał 67 lat.
Do zdarzenia doszło około godz. 12.30 na drodze krajowej nr 51 w okolicach Cerkiewnika. Jak wynika z wstępnych ustaleń policji w Olsztynie, prowadzonej pod nadzorem prokuratury, samochód osobowy kierowany przez 67-latka, wyjeżdżając z drogi podporządkowanej, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu prawidłowo jadącemu Volvo. Siła uderzenia w bok pojazdu była znaczna - obaj kierowcy zostali przewiezieni do szpitala.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
