Poznał ją jak mało kto. Dzięki bezwzględnej determinacji osiągnął na reniferowych zaprzęgach, w skrajnie wrogich człowiekowi warunkach, światowy biegun zimna, gdzie temperatura spadła swego czasu do -72°C.
Odkrywał chlubne polskie karty w dziejach badań zauralskich ziem i burzliwe losy wybitnych polskich uczonych. Zesłani na katorgę za działalność patriotyczną, która miała na celu wyzwolenie Polski spod panowania Imperium Rosyjskiego, trafiali na Syberię i... oddawali jej swoje serca i umysły. I jak mało która nacja wpłynęli na rozwój tej części Azji.
Syberia to nie tylko katorga i martyrologia. Dobrowolnie za chlebem udawały się tam tysiące kresowych polskich rodzin, które nie miały odwagi emigrować do Ameryki Północnej czy Brazylii. Za Ural wyjeżdżali kupcy, rzemieślnicy i inteligencja, która pod zaborem nie mogła liczyć na żadne stanowiska urzędnicze. Przyczyniali się do rozwoju oświaty i rzadkich tam rzemiosł. Wielu z nich pełniło ważne funkcje publiczne i było cenionymi prawnikami czy lekarzami albo wziętymi przedsiębiorcami. Był okres, że przybysze znad Wisły, razem z przesiedleńcami z europejskiej Rosji, tworzyli Irkuck i Tobolsk, archipelagi polskości.
Gorbaczow otworzył Pałkiewiczowi bramy Syberii. Ponoć konkretnie w jego gabinecie zapadła decyzja, z˙e podróżnik mo´gł wędrować po terytorium Rosji bez nadzoru KGB. Co prawda „Gorbi”, jak mo´wi „Pałka”, wcale nie chciał obalac´ komunizmu, ale stał sie? bohaterem mimo woli i symbolem zmian. I potrafił te? role? bohatera udz´wigna?c´. Na koniec Putin go pohan´bił, nie przybywając na jego pogrzeb, ale tym pohan´bieniem jednoczes´nie go „kanonizował” i utwierdził Gorbaczowowska? legende?.
„Byłem na zauralskich rubieżach nieskończoną ilość razy, poznałem jej najdalsze zakątki i to pokazuję we wznowionej, uaktualnionej Syberii” – pisze Pałkiewicz. Nową książkę (400 ilustracji) można nabyć w internecie na stronie: swiatksiazki.pl ; jest tam także możliwość zamówienia jej z osobistą dedykacją autora. /Red.
Dziękujemy za cierpliwe oczekiwanie na nasze głosy, za słowa wsparcia i modlitwę. Wszystkie sprawy powierzamy Panu Bogu, ufając, że z każdej sytuacji potrafi On wyprowadzić dobro - czytamy na stronie internetowej Fundacji Teobańkologia.
Wyrażam skruchę, szczery żal i biorę pełną odpowiedzialność za błędne rozwiązania
duszpasterskie, praktyki modlitewne i porady, które 7-8 lat temu prowadziłem wobec Pani
Anny (imię zmienione, użyte w artykule). Chcę podkreślić swoje szczere intencje niesienia
pomocy oraz to, że modlitwa opisana w artykule odbywała się przez telefon w styczniu 2019
roku i nie zawierała żadnych zachęt do popełnienia jakiegokolwiek grzechu. Od tego czasu
moja wiedza, doświadczenie oraz procedury bezpieczeństwa w kontaktach duszpasterskich
uległy całkowitej zmianie.
„Spierał się z Darwinem, Freudem, Marksem i Szatanem. Nacierał uszu demokratom za lekceważenie demokracji, ganił kapitalistów za chciwość, a cały Zachód za to, że dawał komunizmowi szansę na rozwój przez lekceważenie własnej wiary chrześcijańskiej” – tak Fultona Johna Sheena scharakteryzowano w magazynie Time.
Na początku lat 50. XX wieku amerykańska telewizja wchodziła w swój złoty wiek, który trwał kolejne dwie dekady. Nigdy wcześniej ani nigdy później telewizja nie wpływała tak znacząco na kulturę i sposób życia zwykłego Amerykanina. Srebrny ekran kształtował to, jak społeczeństwo postrzegało rodzinę, miłość, politykę i inne aspekty życia – nawet normy społeczne. Telewizja stała się w pewnym sensie medium „totalnym”, formując amerykańskie umysły bardziej, niż współcześnie czyni to internet. Powstające wówczas seriale i programy były starannie produkowane, miały dobrze napisane scenariusze, wybitnych aktorów i reżyserów, dominowała jednak wśród nich tematyka rozrywkowa – z jednym wyjątkiem. Nowojorski biskup, który wytykał Amerykanom grzech, mówił im o obowiązkach wobec Boga i rodziny, ganił komunistów i z chrześcijańską miłością modlił się na antenie za Hitlera i Stalina, gromadził każdego tygodnia przed odbiornikami miliony widzów. Był to paradoks tamtych czasów, że z najpopularniejszymi programami rozrywkowymi mógł konkurować pod względem oglądalności tylko katolicki biskup. Fulton John Sheen stał się swego rodzaju telewizyjnym celebrytą, a w 1952 r. otrzymał nawet Nagrodę Emmy – telewizyjnego Oscara – dla „Najbardziej Wybitnej Osobowości” srebrnego ekranu. Jego audycje i książki były rozchwytywane nie tylko przez katolików. Również dziś, ponad cztery dekady od jego śmierci, książki bp. Sheena błyskawicznie znikają z księgarskich regałów. Jak osoba ta zdobyła rozgłos? Dlaczego bp Sheen nadal jest tak popularny, również w Polsce?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
