Dar bilokacji, mówienie językami, dar uzdrowienia czy stygmaty – te cuda chyba nikogo nie dziwią. Ich katalog jest jednak obszerniejszy, znajdują się w nim również takie nadnaturalne zjawiska, które mogą się wydawać co najmniej osobliwe albo nawet ekstrawaganckie. W logice Boga jednak mają one wielkie znacznie.

Władca ryb

Antoni z Padwy już za swojego życia zasłynął nie tylko jako wzięty kaznodzieja, ale także jako ten, który dzięki Bogu czynił cuda – miał m.in. dar bilokacji, prorokowania i czytania w ludzkich sumieniach. W świadomości współczesnych mu ludzi szczególnie utkwiło jednak zupełnie inne nadnaturalne zjawisko. Działo się to, gdy Europę trawiła herezja albigensów. Antoni wędrował od miasta do miasta, by nawracać heretyków. Gdy zawitał do Rimini, mieszkańcy wzgardzili słowem Bożym głoszonym przez zakonnika. Skoro heretycy nie chcieli słuchać kazania, św. Antoni postanowił wygłosić je do pozostałych stworzeń Bożych. Wszedł do płynącej w pobliżu rzeki i przemówił do jej mieszkańców. Na słowa kaznodziei kilka ryb wynurzyło głowy, a po chwili były ich już setki. Ryby nie tylko wynurzyły się na czas, w którym przemawiał Antoni, ale też kiwały głowami, jakby rozumiały słowa wypowiadane przez zakonnika. Zobaczywszy to przedziwne zjawisko, wielu heretyków powróciło na łono Kościoła.

Błogosławiony pokarm

Tomasz z Celano, autor pierwszego żywotu św. Franciszka z Asyżu, odnotował cud, który zdumiewa po dziś dzień. Związany jest z pewną ubogą 80-letnią kobietą z włoskiej diecezji Sabino. Miała ona dwie córki. Jedna z nich urodziła dziecko, jednak wkrótce po porodzie zmarła. Opieką i karmieniem dziecka zajęła się druga z córek, ale ta niebawem zaszła w ciążę, co spowodowało, że jej piersi nagle przestały dawać mleko. W tej sytuacji nad chłopcem zawisło widmo śmierci głodowej. Rodzina była zbyt uboga, by myśleć o mamce. Zrozpaczona staruszka chodziła od domu do domu i błagała o ratunek dla wnuka, ale „nie można było znaleźć nikogo, kto pomógłby osieroconemu dziecku, nikogo, kto dostarczyłby kroplę mleka dla spragnionego niemowlęcia”. Nie znalazłszy pomocy u ludzi, kobieta zaczęła modlić się do św. Franciszka. Jej błagalne prośby zostały wysłuchane. Stanął przed nią Biedaczyna z Asyżu i powiedział: „Przyłóż pierś do ust dziecka, bo Pan da ci mleka pod dostatkiem”. Uczyniła według wskazań, a jej 80-letnie piersi napełniły się mlekiem. Wieść o karmiącej staruszce rozeszła się po okolicy. Przybywało do niej wiele osób, by na własne oczy przekonać się o tym niesamowitym cudzie. A chłopiec szybko urósł na tym cudownym pokarmie i wkrótce przestał go potrzebować.

Kurę podano...

W katalogu osobliwych cudów znajdują się również takie, którym bliżej jest do legendy i nigdy nie zostały uznane przez Kościół. Przykładem może być cud przypisywany św. Pawłowi od Krzyża. Gdy zawitał on do pewnego domu na obiad, postawiono na stole ugotowaną kurę. Kapłan mocno zdenerwował się na ten widok, gdyż wiedział, że kura została skradziona ubogiej kobiecie, dla której jaja tego ptaka stanowiły podstawę pożywienia. Postanowił dokonać aktu miłosierdzia – pomodlił się do Boga, po czym pobłogosławił ugotowaną kurę, a gdy kończył błogosławieństwo, ugotowany ptak niespodziewanie pokrył się piórami i ożył. Świadkowie tego domniemanego cudu poświadczyli go przysięgą. Jeśli faktycznie miał miejsce, potwierdza tylko, że dla Boga nie ma nic niemożliwego.