Pątnicy wyruszą z zabytkowego, drewnianego kościółka w Białogonie. Nabożeństwo ma pewną lokalną i regionalną symbolikę. – Prowadzi od „Boromeusza do Boromeusza”, oznacza to, że pątnicy ruszają sprzed obrazu św. Karola Boromeusza, umieszczonego w kaplicy bocznej kościółka, aby rozważać Mękę Pańską i stanąć pod krzyżem na górze Bruszni. Jeśli uczestnikom wystarczy sił, część z nich zakończy modlitewne zgromadzenie na Wzgórzu Karczówka w kościele św. Karola Boromeusza i pobernardyńskim klasztorze. – Na trasie wędrówki na Brusznię stoi 14 krzyży, które przeniesiono do Kielc z Zakopanego podczas wielkiej modlitwy „Polska pod krzyżem”. Polacy modlili się tam, na Równi Krupowej, o poszanowanie krzyża Chrystusowego w naszej Ojczyźnie – przypomina ks. Stefan Radziszewski, proboszcz parafii w Białogonie, która organizuje modlitewne wydarzenie. Podkreśla tradycje patriotyczne wpisane w historię Białogonu i Bruszni, gdzie znajduje się krzyż upamiętniający powstańców styczniowych. – Bohaterowie, upamiętnieni przy pierwszej i ostatniej stacji, wierni Bogu i Ojczyźnie wzywają nas, byśmy podnieśli w górę nasze serca – „Sursum corda” – na wysokość Serca Tego, który „do końca nas umiłował” (J 13, 1) – zachęca ks. Radziszewski. /Oprac. K.D.
Msza św. w bazylice katedralnej na Światowe Dni Młodzieży. 157 ministrantów przyjęło posługę lektorów
Eucharystia, koncert uwielbienia, spotkanie z Jaśkiem Melą oraz zabawa taneczna – w tych wydarzeniach uczestniczyła młodzież w wigilię uroczystości Chrystusa Króla w ramach obchodów diecezjalnego 39. Światowego Dnia Młodzieży w Kielcach.
W orędziu na Światowe Dni Młodzieży papież Franciszek zaprasza młodzież do pielgrzymki nadziei. Tłumaczy, że młodzi potrzebują nadziei, jaka jest darem samego Boga, który wypełnia sensem życie każdego człowieka. Dzięki Bożej nadziei „człowiek potrafi iść bez znużenia, odzyskuje siły i entuzjazm”, przekracza swoje lęki i niechęć, z ufnością otwiera się na przyszłość i drugiego człowieka. Do orędzia papieża nawiązywał podczas Eucharystii bp Jan Piotrowski. Wyjaśniał młodzieży, co znaczy być pielgrzymem nadziei.
Ponad 50 tys. pielgrzymów, w tym około tysiąca pątników z Polski, dotarło na rozpoczęte w niedzielę wieczorem uroczystości modlitewne w sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Fatimie. Nawiązują one do objawienia maryjnego z 13 lipca 1917 r.
Przewodzący uroczystościom ordynariusz diecezji Portalegre-Castelo Branco, biskup Pedro Fernandes przypomniał wiernym, że przed 109 laty Matka Boża przekazała trójce dzieci miejscowych rolników orędzie wzywające do nawrócenia i modlitwy różańcowej.
Szósty dzień zapowiadał się na bardzo intensywny. Widać było, że na pielgrzymów czeka trudny odcinek drogi. Rzeczywistość okazała się prawie inna, a na końcu padały słowa: “Jak było pięknie”.
Pierwsza część drogi przebiegała przez trzy miejscowości połączone ze sobą. W Gubbio znajduje się wiele kościołów, ale na trasie był tylko jeden, taki przy wejściu do parku. Widać, że miał swoją piękną historię, a jest także odwiedzany przez pielgrzymujących do Asyżu, o czym świadczą wpisy w księdze pamiątkowej. Zasadniczo mapa wskazywała, że nic szczególnego w tej części drogi nie miało być. W zasadzie nie było, oprócz tego, że na jednym wzniesieniu obok drzewa wisiała kartka w języku angielskim, aby w razie chęci na kawę, czy wodę zadzwonić w dzwonek. Mając świadomość drogi i dalszej leśnej drogi, nie było lepszej opcji jak skorzystać. Młody Włoch, prowadzący w tym miejscu dom agroturystyczny, z radością przygotował kawę, która dodała energii na dalszą drogę- ostro w górę. Na trasie, już poza cywilizacją, znajdował się Erem San Pietro in Vigneto. To było na 16 km. Bardzo piękne i gościnne miejsce, gdzie służbę dla pielgrzymów odbywają wolontariusze. Szef, pan Benedetto, na starcie częstuje zimną wodą i espresso. A w tym miejscu odpoczynku można było spotkać innych pielgrzymów m.in. z Chorwacji. Zaskoczyło mnie bardzo, gdy usłyszałem łamany język polski. Była to siostra zakonna, która wraz z grupą włoską podąża także do Asyżu. (Jeżeli dobrze zrozumiałem). Po krótkim odpoczynku przyszła pora na ostatni etap. Najtrudniejszy, ale bardzo malowniczy. Jezioro di Valfabbrica dodawało uroku pięknym, górskim widokom. Minusem było to, że ¾ tego etapu szło się ostro w górę. Pod koniec drogi czekała mnie miła niespodzianka. Wyczerpany kilkoma kilometrami w górę, nagle dotarłem do zabudowań. Starsze małżeństwo zaczęło machać do mnie, żebym usiadł i odpoczął. Skorzystałem z tego zaproszenia. Niestety niefortunnie promienie słoneczne, a było w tym momencie tylko 31 stopni, zaczęły nagrzewać moją sutannę, lecz udało mi się wygospodarować kawałek cienia pod parasolem. Pani gospodyni zaproponowała tradycyjną włoską kawę, z domu słychać było intro “Mody na sukces”, gospodarz wskazał mi źródełko z chłodną wodą dla pielgrzymów. Dowiedziałem się, że w ich parafii posługuje ksiądz z Polski, ksiądz Krzysztof i, że bardzo tego kapłana szanują, wręcz kochają. Miło słyszeć takie słowa. Nie można też nadużywać gościnności, więc po wypiciu kawy i krótkiej rozmowie poszedłem dalej, w górę, kończąc ten etap drogi. Na zakończenie dnia Eucharystia. Asyż coraz bliżej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
