Pokazało to metropolitalne spotkanie dziewic konsekrowanych i kandydatek z diecezji gdańskiej, pelplińskiej i toruńskiej, które odbyło się 21 czerwca w Toruniu. Inicjatorem wydarzenia był bp Arkadiusz Okroj, opiekun stanu dziewic konsekrowanych w diecezji toruńskiej. W spotkaniu uczestniczyło 35 dziewic konsekrowanych oraz kandydatek z trzech diecezji należących do metropolii gdańskiej.
Wśród zaproszonych gości obecni byli także delegaci odpowiedzialni za formację dziewic konsekrowanych: ks. Jerzy Stolczyk z diecezji gdańskiej oraz ks. Janusz Chyła z diecezji pelplińskiej.
Dziewictwo konsekrowane jest jedną z najstarszych form życia konsekrowanego w Kościele. Kobiety powołane do tego stanu, pozostając w swoim środowisku życia i pracy, oddają się Chrystusowi na wyłączną służbę i przez modlitwę oraz świadectwo życia służą Kościołowi i bliźnim.
Centralnym punktem spotkania była Eucharystia sprawowana pod przewodnictwem bp. Arkadiusza Okroja. Nie zabrakło wspólnej modlitwy, rozmów, dzielenia się doświadczeniami oraz posiłku, który stał się okazją do budowania relacji i umacniania więzi między uczestniczkami.
Wyznać Chrystusa
Reklama
W homilii bp Okroj zwrócił uwagę na zjawisko charakterystyczne dla współczesnego świata: człowiek, który oddala się od Jezusa, często zaczyna się Go wstydzić, a poczucie własnej wartości uzależnia od opinii i akceptacji innych ludzi. Tymczasem Chrystus nieustannie przychodzi do człowieka ze słowami: „Nie lękaj się”. Biskup zachęcał do odwagi w podejmowaniu życiowego powołania oraz do dawania świadectwa wiary w codziennym życiu. Przypomniał ewangeliczną obietnicę, że jeśli będziemy przyznawać się do Jezusa przed ludźmi, On przyzna się do nas przed swoim Ojcem w niebie. Prawdziwe owoce rodzą się tam, gdzie człowiek ma odwagę zaufać Bogu bardziej niż własnym lękom i kalkulacjom. Także powołanie do życia konsekrowanego jest odpowiedzią na najgłębsze potrzeby ludzkiego serca oraz świadectwem, że warto bezgranicznie zaufać Chrystusowi.
Szczególnym doświadczeniem dla uczestniczek była serdeczna atmosfera spotkania oraz otwartość gospodarza wydarzenia. Wiele z nich podkreślało, że od pierwszych chwil czuły się przyjęte z życzliwością i prawdziwie siostrzaną troską. Nie brakowało słów wdzięczności pod adresem Księdza Biskupa za jego obecność, serdeczność, dostępność oraz autentyczne zainteresowanie życiem każdej z uczestniczek.
– Czułyśmy się ugoszczone po królewsku – mówiły uczestniczki spotkania. Zwracały uwagę nie tylko na doskonałą organizację wydarzenia, ale przede wszystkim na atmosferę bliskości, życzliwości i wspólnoty. Podkreślały, że takie inicjatywy pomagają budować relacje między dziewicami konsekrowanymi z różnych diecezji, umożliwiają wymianę doświadczeń oraz wzajemne umacnianie się w realizacji powołania.
Spotkanie w Toruniu stało się pięknym świadectwem jedności Kościoła oraz troski o rozwój powołań.
Wspólnota Betlejem z Jaworzna, czyli dom życia i mieszkania z bezdomnymi, jest bardzo dobrze znana w naszej diecezji. Wszystko za sprawą nieszablonowego, zupełnie niestandardowego podejścia do bezdomności. Bo w jakim ośrodku bezdomni mogą pojechać do Wiednia na wycieczkę, na Maltę, by wziąć udział w maratonie, rowerami do Ziemi Świętej czy traktorkami do Lisieux – by wymienić tylko niektóre przedsięwzięcia
Oczywiście to są spektakularne projekty, które angażują i mobilizują osoby bezdomne, ale życie toczy się co dzień. I do działania, jak każdy ośrodek, Betlejem potrzebuje wsparcia – i modlitewnego, i finansowego. Zwłaszcza, że w ostatnim czasie wspólnocie udało się nabyć dom, który jednak wymaga gruntownego remontu. – Pragniemy stworzyć w nowym domu miejsce spotkań i warsztatów dla dzieci, młodzieży, dorosłych i seniorów. Dla wszystkich. Nie chcemy jednak, by był to kolejny budynek spełniający wyśrubowane standardy, wybudowany ze szkła, betonu i stali. Pragniemy stworzyć dom w stylu Hundertwassera – austriackiego malarza, grafika, rzeźbiarza, performera, znanego przede wszystkim z realizacji budowlanych. Styl jego charakteryzuje unikanie regularności, symetrii i prostych linii oraz kątów – powiedział ks. Mirosław Tosza, założyciel i opiekun Wspólnoty Betlejem w Jaworznie. Warto więc wspomóc Betlejem, bo członkowie wspólnoty tworzą dom, który jest miejscem spotkania, a spotkanie zmienia.
Lekcjonarz otwiera dziś lekturę Listu do Efezjan od jego wielkiego berakah, błogosławieństwa, które w greckim oryginale jest jednym zdaniem długim na dwanaście wersetów, jakby autor nie chciał przerywać oddechu uwielbienia. „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa; On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich - w Chrystusie”. Formuła „w Chrystusie” powraca w tym hymnie jak refren. Wszystko, co Bóg czyni, czyni „w Nim”. Wybranie, przeznaczenie, odkupienie, objawienie, zjednoczenie. „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem”. Wybranie wyprzedza stworzenie, zanim był świat, był zamysł miłości o nas. Ta prawda, u Pawła będąca czystą pociechą, stała się w dziejach teologii polem najcięższych sporów o predestynację. Hymn Efezjan pozostaje najlepszym korektorem ich tonu, bo mówi o przeznaczeniu wyłącznie językiem doksologii: „ku chwale majestatu swej łaski”. Cel wybrania jest adopcyjny: „z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów”. Prawnik usłyszy tu huiothesia, adopcję, instytucję, którą świat grecko-rzymski znał doskonale (i którą Rzym cenił tak, że adoptowani zasiadali na tronie cezarów). Łaska posługuje się jej figurą, by wyrazić rzecz niesłychaną, status dziecka nadany aktem miłości Ojca. „W Nim mamy odkupienie przez Jego krew - odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski”. Apolytrōsis to wykup z niewoli. Cena została wymieniona. Zwieńczeniem hymnu jest słowo, które nadało tytuł całym epokom teologii: Bóg oznajmił „tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi”. Grecki czasownik anakephalaiōsasthai, zjednoczyć pod jedną głową, Wulgata odda przez instaurare omnia in Christo. Ireneusz zbuduje na nim swoją teologię rekapitulacji, a Pius X uczyni zeń program pontyfikatu. Dzisiejsza patronka, Teresa z Avili, mistrzyni twierdzy wewnętrznej, dopowiada temu kosmicznemu hymnowi wymiar najmniejszy i największy zarazem. Zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie zaczyna się w komnatach ludzkiej duszy, gdzie mieszka Król.
W wieku 48 lat zmarł ks. Tomasz Malesza, wikariusz parafii Trójcy Przenajświętszej w Lublinie.
Informacja o niespodziewanym odejściu kapłana (18 września 2026) poruszyła serca wielu osób oraz wywołała głęboki smutek i niedowierzanie. Podczas uroczystości żałobnych na Felinie oraz w Kaniem zgromadzeni pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika i bp. Artura Mizińskiego pożegnali śp. ks. Tomasza Maleszę nie tylko jako oddanego duszpasterza, ale również dobrego człowieka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
