Charytatywne Stowarzyszenie Niesienia Pomocy Chorym „Misericordia” buduje kolejny dom dla osób z niepełnosprawnościami. W przyszłym roku przy ul. Głuskiej 140 w Lublinie samodzielne życie rozpocznie kilkanaście osób. – Idea Wspomaganej Społeczności Mieszkaniowej, finansowanej przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w budynku będącym w użyczeniu od wójta oraz Rady Gminy Głusk, wykracza daleko poza samo zapewnienie dachu nad głową. To przede wszystkim tworzenie domu, wspólnoty i warunków do samodzielnego życia, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego wsparcia osobom, które go potrzebują. To inwestycja w człowieka, jego godność, niezależność i prawo do decydowania o własnym życiu. Budowa jest przedsięwzięciem, którego prawdziwy sens będzie można dostrzec dopiero w przyszłości, w codziennym życiu jej mieszkańców. To oni nadadzą temu miejscu najważniejsze znaczenie, tworząc w nim swoje domy, relacje, plany i marzenia – mówi Arkadiusz Sadowski z zarządu „Misericordii”.

Prace w sercu Głuska trwają już od kilku miesięcy, a we wspomnienie Matki Bożej Bolesnej odbyło się uroczyste poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego pod Wspomaganą Społeczność Mieszkaniową. – Budowa to także jeden z ważnych elementów idei powstania Centrum Jana Pawła II w Lublinie, która zrodziła się w 2006 r. z inicjatywy śp. abp. Józefa Życińskiego. Metropolita Lubelski, kierując się troską o zachowanie i urzeczywistnianie dziedzictwa św. Jana Pawła II, wydał dekret, w którym wskazał, że jego żywym pomnikiem w Lublinie powinny stać się trzy miejsca – przypomina ks. prał. Tadeusz Pajurek, założyciel i prezes „Misericordii”. Pierwszym z nich miało być miejsce modlitwy; kościół i parafia pod wezwaniem św. Jana Pawła II w Lublinie już powstały. Drugim miejscem miał być obiekt rehabilitacyjny, służący człowiekowi potrzebującemu pomocy, wsparcia i obecności bliźniego. Właśnie ta idea realizowana będzie w budynku przy ul. Głuskiej 140. Trzecim elementem pasterskiej wizji abp. Życińskiego ma być Centrum Kultury i Integracji Społecznej, rozumiane jako miejsce spotkania, dialogu, kultury, wzajemnego szacunku i budowania wspólnoty. – Trzy miejsca: modlitwy, rehabilitacji oraz kultury i integracji, tworzą jedną spójną ideę służby człowiekowi poprzez wiarę, miłosierdzie, solidarność i wspólnotę. Nasz kolejny obiekt, będący wyrazem troski o osoby z niepełnosprawnościami, jest więc szczególnym świadectwem tego, że pamięć o Janie Pawle II nie jest jedynie wspomnieniem przeszłości, ale żywą obecnością wyrażaną poprzez konkretne dobro – mówi ks. Tadeusz Pajurek. – Najpiękniejszym pomnikiem jest człowiek, któremu przywraca się nadzieję, godność, sprawność i miejsce we wspólnocie. Powstające domy pragniemy uczynić więc pomnikiem żywym, zbudowanym nie z kamienia, lecz z ludzkiego życia, dobra, wzajemnej troski i nadziei; takim, który będzie trwał poprzez codzienność swoich mieszkańców. Nikt nie jest niepotrzebny, nikt nie jest zapomniany i nikt nie może być pozbawiony prawa do godnego życia – zaznacza prezes.

Podczas uroczystego wmurowania kamienia węgielnego i kapsuły czasu, w którym uczestniczyli przedstawiciele różnego szczebla władz, organizacji i lokalnej społeczności, abp Stanisław Budzik powiedział, że chociaż „nie każde cierpienie uda się usunąć, nie każda choroba da się uleczyć i nie każda ludzka bezradność da się zlikwidować, to zawsze można zrobić coś bardzo ważnego dla człowieka: nie pozostawiać go samym, towarzyszyć mu, być obecnym”. – Obecność to pierwsze imię miłości, dlatego wmurowanie kamienia węgielnego jest początkiem nie tylko budowania domów, ale stworzenia społeczności ludzi, którzy będą pomagać i tworzyć wspólnotę – podkreślił arcybiskup.