Całokształt działalności duszpasterskiej Kościoła wyraża się troską o doprowadzenie każdego człowieka do pełnego udziału w owocach odkupienia. To bogactwo łask, wysłużone męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa, jest dostępne ludziom w sakramentach Kościoła, a szczególnie w Eucharystii.
Eucharystia, obok licznych nazw, określana najczęściej Mszą św., stanowi centrum życia Kościoła. Sama jej nazwa, wywodząca się od słowa greckiego eucharisteo - czynić dzięki, oznacza dziękczynne misterium liturgiczne, w którym pod postaciami chleba i wina uobecnia się ofiara Jezusa Chrystusa, zanoszona Ojcu Niebieskiemu. Sprawowanie Eucharystii jest nie tylko „pamiątką naszego odkupienia”, ale powtarzaniem na ołtarzach całego świata w sposób bezkrwawy męki i śmierci Pańskiej. Zatem każdorazowe nasze uczestnictwo we Mszy św. jest spotkaniem z Chrystusem Zmartwychwstałym oraz najdoskonalszym uwielbieniem, składanym przez ludzi Bogu Ojcu. Człowiek poznając coraz lepiej ten zbawczy oraz uwielbiający Ojca charakter Mszy św., bardziej ją kocha i pragnie coraz pełniej w niej uczestniczyć, odnajdując na tej drodze równocześnie sens swojego życia i powołania.
Należyte zrozumienie oraz płynące stąd owocne uczestnictwo w liturgii eucharystycznej wymaga odpowiedniego wychowania liturgicznego już od małego dziecka, najpierw przez rodziców, a potem przez katechetów. Wyraz zatroskaniu o prawidłowy rozwój życia sakramentalnego najmłodszych daje Kościół w jednym z dokumentów stwierdzając: „Kościół ma obowiązek otaczać szczególną opieką dzieci ochrzczone, które mają być wprowadzone w pełnię inicjacji chrześcijańskiej przez sakramenty Eucharystii i bierzmowania oraz te, które niedawno przystąpiły do I Komunii św.” (Dyrektorium o Mszach św. z udziałem dzieci z 1 listopada 1973 r., nr 1).
Jak potwierdza praktyka, najbardziej decydującym momentem dla przyszłego życia religijnego jest czas katechezy przedkomunijnej. W okresie całorocznego przygotowania dzieci ściślej łączą się z Jezusem, wynosząc najwięcej przeżyć i doświadczeń, kształtujących przyszłe oblicze religijności i pobożności. Coraz powszechniejsze rozumienie katechezy pierwszokomunijnej jako przygotowania do świadomego i pełnego uczestnictwa we Mszy św., pozwoliło na podjęcie nowych interesujących sugestii. Do zachęcających inicjatyw należą tzw. „Msze św. inicjacyjne” pod koniec przygotowania w klasie drugiej. U podstaw tej praktyki leży przekonanie, że wprowadzenie do udziału w Eucharystii, jeżeli ma mieć charakter inicjacji, powinno być stopniowe, aby stworzyć warunki gruntownego poznania i przeżycia poszczególnych części Mszy św. oraz czynności liturgicznych. Zwykle proponuje się pięć takich Mszy św. niedzielnych z dziećmi przygotowującymi się do pierwszego pełnego w nich uczestnictwa. Za każdym razem należy wyeksponować kolejną jej część.
I tak w pierwszą niedzielę - liturgię wejścia, w drugą - liturgię słowa, w trzecią - liturgię miłości, czyli procesję z darami, w czwartą - wielką modlitwę eucharystyczną, w piątą - ucztę czyli Komunię św. Dzieci należy dobrze przygotować do czynnego udziału w danej części, dobrać odpowiednie śpiewy, rozdzielić funkcje liturgiczne, przeprowadzić uprzednio próbę w kościele itp. W ostatniej z tych Mszy św. dzieci uczestniczą w pełni czyli przyjmują po raz pierwszy Ciało i Krew Pańską.
Właściwie pojęta inicjacja eucharystyczna musi wychodzić od uświadomienia dziecięctwa Bożego, otrzymanego na chrzcie i bazować na Eucharystii jako idei centralnej chrześcijaństwa, prowadząc równocześnie ochrzczonego do przeświadczenia, że odtąd winien tak samo uczestniczyć w każdej Mszy św. przez całe życie.

cdn.