Serwis przemyski

Oprac. ks. Tadeusz Biały

Bądź na bieżąco!

26-27 sierpnia. W ośrodku rekolekcyjnym „Nadzieja” w Wybrzeżu odbywał się XI Zlot Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży pod hasłem Z Maryją w przyszłość. W programie Zlotu znalazły się m.in. codzienna Msza św., spotkania w grupach dzielenia, koncerty zespołów „Kanaan” z Przemyśla i „Amare” z Łańcuta oraz pielgrzymka do sanktuarium Matki Bożej w Leżajsku. Specjalnymi gośćmi byli: ks. prał. Antoni Sołtysik z Krakowa, krajowy asystent Stowarzyszenia oraz misjonarze z Czadu - ks. Edward Ryfa i ks. Kazimierz Kopacz. Młodzi przekazali misjonarzom 1000 euro, zebranych w ramach akcji pomocy szkole w Afryce. Zwieńczeniem Zlotu było zawierzenie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej Matce Bożej Niepokalanej, którego dokonał bp Adam Szal. Zlot został zorganizowany przez ks. Marka Blecharczyka, asystenta diecezjalnego, we współpracy z Zarządem KSM-u.

28 sierpnia. Ponad 1000 osób uczestniczyło w postwakacyjnym Dniu Wspólnoty Ruchu Światło-Życie, który miał miejsce w Przemyślu (bazylika archikatedralna). Uroczystej Eucharystii, w asyście księży moderatorów, przewodniczył i homilię wygłosił abp Józef Michalik. Przed rozesłaniem Ksiądz Arcybiskup pobłogosławił nowo wybrane pary rejonowe i animatorskie do posługi w rejonach i kręgach Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie. W wakacyjnych rekolekcjach oazowych, które odbywały się w 11 ośrodkach i 26 turnusach, uczestniczyło 1317 osób, w tym na oazach rodzin 358 osób. Posługę moderatorów podjęło 37 kapłanów. W czerwcu br., z okazji 50-lecia Ruchu Światło-Życie, Metropolita przemyski napisał okolicznościowy list, który oazowicze rozważali podczas wakacyjnych rekolekcji. Oazową „akcję letnią” przygotowali: ks. Piotr Kandefer, moderator diecezjalny Ruchu i ks. Marek Zajdel, moderator diecezjalny Domowego Kościoła, we współpracy z duszpasterzami i animatorami.

29 sierpnia. W sanktuarium Matki Bożej Królowej Nieba i Ziemi w Jaśliskach odbyły się XXI Dożynki Archidiecezjalne i VI Dożynki Województwa Podkarpackiego. W dziękczynnej modlitwie wzięło udział ponad 4 tys. wiernych, w tym kilkuset pielgrzymów ze Słowacji (okręgi preszowski i koszycki), także obrządku grecko-katolickiego ze swoimi duszpasterzami. Modlitwie rolników przewodniczył abp Józef Michalik w asyście bp. Adama Szala i bp. Edwarda Białogłowskiego z Rzeszowa, który wygłosił okolicznościową homilię. Podczas Mszy św. śpiewał m. in. Chór Parafialny „Cantate” z Iwonicza pod batutą ks. Kazimierza Piotrowskiego. Uroczystą Eucharystię poprzedziła ceremonia przyjmowania dożynkowych wieńców (170, w tym 50 z Jaślisk). Dziękczynienie za plony zostało zorganizowane przez Podkarpackie Stowarzyszenie Samorządów Terytorialnych, Gminę Dukla, Duszpasterstwo Rolników Archidiecezji Przemyskiej (moderator ks. prał. Kazimierz Kaczor) i parafię pw. św. Katarzyny w Jaśliskach na czele z proboszczem ks. Janem Piotrem Baranem, kustoszem sanktuarium Matki Bożej Jaśliskiej.

30-31 sierpnia. W Krośnie (parafia Świętych Piotra i Jana z Dukli) oraz w Przemyślu (aula Seminarium Duchownego) odbywały się kongregacje katechetyczne wprowadzające w nowy rok szkolny i katechetyczny. Obrady rozpoczynały się nabożeństwem eucharystycznym, które prowadził ks. prał. Andrzej Skiba, proboszcz sanockiej fary. Posiedzeniom przewodniczył abp Józef Michalik, metropolita przemyski, a referat programowy nt. Duszpasterze i młodzież dziś wygłosił bp Antoni Długosz z Częstochowy. Kongregacje przygotował Wydział Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej w Przemyślu.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Trzeba zacząć słuchać

ks. Mariusz Słupczyński

ks. Mariusz Słupczyński

Agata Kowalska

Rozważanie do Ewangelii Łk 10, 1-12

Czytania liturgiczne na 1 października 2026;

CZYTAJ DALEJ

Realizm duchowy św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Niedziela Ogólnopolska 28/2005

O. Sergiusz Niziński OCD

[ TEMATY ]

święta

pl.wikipedia.org

Wielką zasługą św. Teresy jest powrót do ewangelicznego rozumienia miłości do Boga. Niewłaściwe rozumienie świętości popycha nas w stronę dwóch pokus. Pierwsza - sprowadza się do tego, iż kojarzymy świętość z nadzwyczajnymi przeżyciami. Druga - polega na tym, że pragniemy naśladować jakiegoś świętego, zapominając o tym, kim sami jesteśmy. Można do tego dołączyć jeszcze jedną pokusę - czekanie na szczególną okazję do kochania Boga. Ulegając tym pokusom, często usprawiedliwiamy swój brak dążenia do świętości szczególnie trudnymi okolicznościami, w których przyszło nam żyć, lub zbyt wielkimi - w naszym rozumieniu - normami, jakie należałoby spełnić, sądząc, iż świętość jest czymś innym aniżeli nauką wyrażoną w Ewangelii. Teresa nie znajdowała w sobie dość siły, aby iść drogą wielkich pokutników czy też drogą świętych pełniących wielkie czyny. Teresa odkrywa własną, w pełni ewangeliczną drogę do świętości. Jej pierwsze odkrycie dotyczy czasu: nie powinniśmy odsuwać naszego kochania Boga na jakąś nawet najbliższą przyszłość. Któraś z sióstr w klasztorze w Lisieux „oszczędzała” siły na męczeństwo, które notabene nigdy się nie spełniło. Dla Teresy moment kochania Boga jest tylko teraz. Ona nie zastanawia się nad przyszłością, gdyż może się czasami wydawać zbyt odległa lub zbyt trudna. Teraz jest jej ofiarowane i tylko w tym momencie ma możliwość kochania Boga. Przyszłość może nie nadejść. „Dobry Bóg chce, bym zdała się na Niego jak maleńkie dziecko, które martwi się o to, co z nim będzie jutro”. Czasami myśl o wielu podobnych zmaganiach w przyszłości nie pozwala nam teraz dać całego siebie. Zatem właśnie chwila obecna i tylko ta chwila się liczy. Łaska ofiarowania czegoś Bogu lub przezwyciężenia jakiejś pokusy jest mi dana teraz, na tę chwilę. W chwili wielkiego duchowego cierpienia Teresa pisze: „Cierpię tylko chwilę. Jedynie myśląc o przeszłości i o przyszłości, dochodzi się do zniechęcenia i rozpaczy”. Rozważanie, czy w przyszłości podołam podobnym wyzwaniom, jest brakiem zdania się na Boga, który mnie teraz wspomaga. „By kochać Cię, Panie, tę chwilę mam tylko, ten dzień dzisiejszy jedynie” - pisze Teresa. Jest to pierwsza cecha realizmu jej ducha - realizmu ewangelicznego, gdyż Chrystus mówi nieustannie o gotowości i czuwaniu. Ten, kto zaniedbuje teraźniejszość, nie czuwa, bo nie jest gotowy. Wkłada natomiast energię w marzenia, a nie w to, co teraz jest możliwe do spełnienia. Chrystus przychodzi z miłością teraz. To skoncentrowanie się na teraźniejszości pozwala Teresie dostrzec wszystkie możliwe okazje do kochania oraz wykorzystać je. Do tego jednak potrzebne jest spojrzenie nacechowane wiarą, iż ten moment jest darowany mi przez Boga, aby Go teraz, w tej sytuacji kochać. Nawet gdy sytuacja obecna jawi się w bardzo ciemnych barwach, Teresa nie traci nadziei. „Słowa Hioba: Nawet gdybyś mnie zabił, będę ufał Tobie, zachwycały mnie od dzieciństwa. Trzeba mi jednak było wiele czasu, aby dojść do takiego stopnia zawierzenia. Teraz do niego doszłam” - napisze dopiero pod koniec życia. Teresa poznaje, że wielkość czynu nie zależy od tego, co robimy, ale zależy od tego, ile w nim kochamy. „Nie mając wprawy w praktykowaniu wielkich cnót, przykładałam się w sposób szczególny do tych małych; lubiłam więc składać płaszcze pozostawione przez siostry i oddawać im przeróżne małe usługi, na jakie mnie było stać”. Jeśli spojrzeć na komentarz Chrystusa odnośnie do tych, którzy wrzucali pieniądze do skarbony w świątyni, to właśnie w tym kontekście możemy uchwycić zamysł Teresy. Nie jest ważne, ile wrzucimy do tej skarbony, bo uczynek na zewnątrz może wydawać się wielki, ale cała wartość uczynku zależy od tego, ile on nas kosztuje. Zatem należy przełamywać swoją wolę, gdyż to jest największą ofiarą. Przezwyciężając miłość własną, w całości oddajemy się Bogu. Były chwile, gdy Teresa chciała ofiarować Bogu jakieś fizyczne umartwienia. Taki rodzaj praktyk był w czasach Teresy dość powszechny. Jednak szybko się przekonała, że nie pozwala jej na to zdrowie. Było to dla niej bardzo ważne odkrycie, gdyż utwierdziło ją w przekonaniu, że nie trzeba wiele, aby się Bogu podobać. „Dane mi było również umiłowanie pokuty; nic jednak nie było mi dozwolone, by je zaspokoić. Jedyne umartwienia, na jakie się zgadzano, polegały na umartwianiu mojej miłości własnej, co zresztą było dla mnie bardziej pożyteczne niż umartwienia cielesne”. Teresa nie wymyślała sobie jakichś ofiar. Jej zadaniem było wykorzystanie tego, co życie jej przyniosło. Umiejętność docenienia chwili, odkrycia, że wszystko jest do ofiarowania - tego uczy nas Teresa. My sami albo narzekamy na trudny los i marnujemy okazję do ofiarowania czegoś trudnego Bogu, albo czynimy coś zewnętrznie dobrego, ale tylko z wygody, aby się komuś nie narazić lub dla uniknięcia wyrzutów sumienia. Intencja - to jest cały klucz Teresy do świętości. Jak wyznaje, w swoim życiu niczego Chrystusowi nie odmówiła, tzn. że widziała wszystkie okazje do czynienia dobra jako momenty wyznawania swojej miłości. Inną cechą, która przybliża ją do nas, jest naturalność jej modlitwy. Teresa od Dzieciątka Jezus, która jest córką duchową św. Teresy od Jezusa, jest jej przeciwieństwem odnośnie do szczególnych łask na modlitwie. Złożyła nawet z tych łask ofiarę, bo czuła, że w nich można szukać siebie. Jej życie modlitwy było często bardzo marne, gdyż zdarzało się jej zasypiać na modlitwie. Po przyjęciu Komunii św. zamiast rozmawiać z Bogiem, spała. Nie dlatego, że chciała, ale dlatego, że nie potrafiła inaczej. Ważny jest fakt, iż nie martwiła się za bardzo swoją nieumiejętnością modlenia się. Wierzyła, że i z takiej modlitwy Chrystus jest zadowolony, gdyż ona nie może Mu ofiarować nic więcej poza swoją słabością. Aby się przekonać, jak daleko lub jak blisko jesteśmy przyjmowania Ewangelii w całej jej głębi, zastanówmy się, jak podchodzimy do niechcianych prac, mniej wartościowych funkcji, momentów, gdy nie jesteśmy doceniani, a nawet oskarżani. Czy widzimy w tym okazję, aby to wszystko ofiarować Chrystusowi, czy też walczymy o to, aby postawić na swoim lub zwyczajnie zachować twarz? Jak postępujemy wobec osób, które są dla nas przykre? Czy je obgadujemy, czy też widzimy w tym okazję, aby im pomóc w drodze do Boga? Teresa powie, gdy nie może już przyjmować Komunii św. ze względu na zaawansowaną chorobę, że wszystko jest łaską. Czy każda trudna sytuacja, trudny człowiek jest dla mnie łaską?

CZYTAJ DALEJ