Być może często dystansujemy się do ruchów kościelnych, np. do oazy, nie wiedząc czym ona właściwie jest i na czym polega fenomen Ruchu Światło-Życie, skupiającego od kilkudziesięciu lat tysiące ludzi?
Ruch Światło-Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół. Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło-Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii we wspólnoty wspólnot.
Znakiem Ruchu Światło-Życie jest starochrześcijański symbol fos-zoe (gr. słowa światło i życie splecione literą omega, tworzące krzyż), zaś początki historii ruchu sięgają pierwszej oazy, która odbyła się w 1954 r. Ruch Światło-Życie rozwinął się z oaz - rekolekcji zamkniętych prowadzonych metodą przeżyciową. Przed 1976 r. ruch był znany pod nazwą ruchu oazowego, Ruchu Żywego Kościoła. Twórcą oazy, założycielem ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki (1921-87). Ruch Światło-Życie powstał i rozwija się w Polsce, a w ostatnich kilkunastu latach rozszerza się również poza jej granicami: na Słowacji, w Czechach, w Niemczech, na Białorusi i Łotwie.
Mówiąc o działalności Ruchu Światło-Życie warto przyjrzeć się też wewnętrznej organizacji grup oazowych. I tak na czele każdej grupy stoi animator. Animator to osoba, która po przejściu pełnego, trójstopniowego cyklu formacyjnego wzięła następnie udział w specjalnym Kursie Oazowym Dla Animatorów (KODA), przygotowującym do samodzielnego prowadzenia grupy. Na czele wspólnot oazowych, czy to rekolekcyjnych, czy to parafialnych, stoi moderator. Moderatorami są zwykle młodzi księża, z których wielu wywodzi się obecnie z Ruchu Światło-Życie. Na oazie rekolekcyjnej, oprócz księdza-moderatora jest jeszcze moderator świecki przyjmujący na siebie część obowiązków organizacyjnych. W ramach diecezji pracami oazy kieruje moderator diecezjalny, będący zarazem członkiem Komisji Katechetycznej Kurii Biskupiej. W skali ogólnopolskiej Ruchem Oazowym kieruje wyznaczony przez Episkopat moderator krajowy.
Zauważyć jednak należy, że w Oazie nie są najważniejsze struktury, lecz jej program formacyjny, będący niezwykle wartościową propozycją wychowawczą, adresowaną do młodzieży.
Praca w Ruchu w ciągu roku polega przede wszystkim na budowaniu i wzmacnianiu swojej wiary. Podczas tych spotkań animator spotyka się z uczestnikami swojej grupy i prowadzi spotkanie formacyjne oraz rozważa z nimi Pismo Święte. Tematyka spotkań związana jest z prawdami wiary. Animator stara się kształtować właściwe postawy swoich uczestników w sprawach takich, jak np. modlitwa, chrześcijańska dojrzałość, moralność chrześcijańska, a przede wszystkim daje świadectwo i przekazuje wartości, które sam przeżył. W skład Ruchu Światło-Życie wchodzą przede wszystkim ludzie młodzi, którzy w myśl zasady, że Pana Boga można chwalić każdą czynnością, także zabawą, śpiewem i tańcem, organizują wiele ciekawych form spędzania czasu. W oazie nie brakuje więc rajdów, ognisk, zabaw andrzejkowych czy sylwestrowych, koncertów, wycieczek i zjazdów oazowych. Zadaniem ruchu jest tworzenie, wzmacnianie i ulepszanie wspólnoty, także w formie zabawy. Na działalność ruchu składają się liczne wyjazdy, z których najważniejszym jest oaza letnia, trwająca 15 dni, gdzie na każdy dzień przyporządkowana jest jedna tajemnica Różańca. Jest to forma rekolekcji, która podsumowuje całoroczna prace w parafii. Na oazach tych spotykają się ludzie z całej Polski, co z kolei buduje wspólnotę oazową na skalę znacznie szerszą niż parafia czy miasto.
„Każdy dzień oazowy jest podobny, ale z drugiej strony każdy jest wyjątkowy. Dzień oazowicza rozpoczyna modlitwa poranna, później jest śniadanie i próba śpiewu, następnie Msza św. i obiad. Potem jest czas na odpoczynek, spacer, rozmowy, które są tak bardzo potrzebne. Po czasie wolnym przychodzi tzw. rewizja życia, gdzie przez chwilę zatrzymujemy się i dyskutujemy nad wybranym przez nas tematem. W tym roku postacią, która towarzyszyła naszej oazie był Apostoł Narodów św. Paweł. Po rewizji jest nabożeństwo (np. Różaniec, Nowenna, Koronka do Bożego Miłosierdzia), a później kolacja. Po kolacji przychodzi czas pogodny wieczór - czas zabawy, śpiewu, tańców, radości. Gdy zbliża się pora Apelu, zbieramy się w kręgu, by pomodlić się przed nocą. Po modlitwach staramy się układać do spania. Bywa to jednak czasami trudne, gdyż najbardziej lubimy jednak rozmawiać wieczorami przy zapalonej lampce lub świeczce” - opowiada Mariusz Guzek, wieloletni oazowicz.
Może właśnie przyszedł czas, aby zainteresować się tym ruchem oazowym? Jego uczestnicy niezwykle pozytywnie oceniają wpływ oazy na całe swoje życie. Jeden z oazowiczów, który przez kilka lat nie mógł przekonać się do uczestnictwa w formie oazowego wypoczynku, powiedział: „Były to chwile szczęśliwe, jak w prawdziwej oazie - zielonej wyspie na pustyni. Chwile odnowy duchowej, zbliżenia do Boga. Odpoczynek przed dalszą drogą przez życie”.