Mszą św. w intencji żołnierzy powstania wielkopolskiego, odprawioną 27 grudnia w kościele pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonej Górze, rozpoczęły się obchody 93. rocznicy jego wybuchu
Uroczystościom przewodniczył ks. prał. Jan Pawlak - kapelan koła nr 5 TPPW 1918-1919 im. gen. broni Józefa Dowbor-Muśnickiego w Zielonej Górze. - Od wielu lat spotykamy się w tej świątyni, by wspominać tych, którzy oddali swoje życie za nasz kraj i w obronie największych wartości, którymi są: Bóg, Honor, Ojczyna. Dzisiaj chcemy podziękować za tych naszych rodaków, którzy zdolni byli do takiego poświęcenia. Pamiętamy też o ich rodzinach oraz o Towarzystwie Pamięci Powstania Wielkopolskiego - spadkobiercy tego wielkiego dzieła - mówił ks. prał. Jan Pawlak.
Po Mszy św. uczestnicy przeszli na plac Powstańców Wielkopolskich, gdzie odśpiewany został hymn narodowy, nastąpiły okolicznościowe przemówienia, a delegacje powstańczych rodzin, władz miasta, województwa, wojska, harcerzy i szkół złożyły symboliczne wiązanki kwiatów oraz zapaliły znicze przed tablicą upamiętniającą powstanie. Jako pierwszy hołd bohaterom złożył Edward Tuliszka - syn powstańca wielkopolskiego.
Również 27grudnia, w południe na zielonogórskim cmentarzu przy ul. Wrocławskiej przeprowadzona została akcja „Znicz na grobie powstańca wielkopolskiego”. W ramach akcji na grobach uczestników powstania wielkopolskiego zapłonęły specjalnie oznakowane znicze. Wieczorem w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego zostały odprawione „Wypominki powstańcze” oraz Msza św. w intencji powstańców.
Kolejne uroczystości związane z rocznicą wybuchu powstania zaplanowane są na 15 stycznia. W przeddzień 93. rocznicy objęcia dowództwa nad powstaniem wielkopolskim przez gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego w sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Otyniu zostanie odprawiona Msza św. za Ojczyznę i powstańców wielkopolskich. Podczas tej uroczystości rodzina powstańca Franciszka Walkowiaka przekaże krzyż wielkopolski jako wotum dla Matki Bożej Królowej Pokoju.
Uroczystościom związanym z rocznicą tego jedynego zwycięskiego zrywu narodu polskiego patronują: Ordynariusz Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, Wojewoda Lubuski, Marszałek Województwa Lubuskiego, Prezydent Zielonej Góry, Prezydent Nowej Soli i Wójt Gminy Otyń.
Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.
Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.
Abp Adrian Galbas ustanowił nowego wizytatora nauczania religii oraz koordynatora ds. katechezy osób ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Metropolita warszawski wręczył dekrety podczas spotkania opłatkowego dla katechetów.
Ks. Grzegorz Czernek, wikariusz parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie, został mianowany wizytatorem nauczania religii w rejonie centralnym w Kurii Metropolitalnej Warszawskiej.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
