Jan Paweł II stał się największym autorytetem moralnym naszych czasów, najbardziej czytelnym znakiem ludzkiej drogi do Boga. Kochają, podziwiają i szanują go za to miliony ludzi. Nie piszę, że wszyscy go kochają, bo nie byłaby to prawda. Są tacy, którym jego misja krzyżuje plany i obnaża niecne zamiary. Ale i oni, uciekając się do krytyki Papieża, a nawet przemocy wobec niego, dają pośrednio dowód jego przewodnictwa siłom dobra na świecie. Można by zaryzykować twierdzenie, że nie ma drugiej takiej religii, innego Kościoła chrześcijańskiego, który miałby równego mu przywódcę. Nie ma także wśród świeckich takiego męża stanu, który mógłby zostać wymieniony jako równy Janowi Pawłowi II. Czy to sprawił kryzys autorytetów, czy też klęska laicyzmu - faktem jest, że nawet ci, którzy kontestują wartości chrześcijaństwa, relatywizują odwieczne zasady życia, liczą się ze zdaniem Papieża, przyjmują z uwagą jego apele o poszanowanie praw człowieka, o zakończenie wojny, o promowanie stylu życia według "więcej być", a nie "więcej mieć".
Gdy w 1995 r. Jan Paweł II został ogłoszony człowiekiem roku przez amerykański tygodnik Time, a także włoskie czasopisma Liberal i Jezus, napisano w tych magazynach, że Papież "stara się wytyczyć cel dla ludzkości trzeciego tysiąclecia". Podkreślono, że Jan Paweł II nie widzi jedynie ciężaru przeszłości, z którego należy się wyzwolić, lecz patrzy w przyszłość, którą należy zbudować. Według Ojca Świętego, wolność i równość, sprawiedliwość i prawda powinny znowu stać się wartościami dla ludzkich sumień, powinny stanowić fundament nowej etyki odpowiedzialności. Tylko wówczas można myśleć o odrodzeniu świata i Kościoła, jeśli świat przyjmie to wszystko, w co wierzy. Wyraża to najdobitniej motto pontyfikatu Jana Pawła II: Nie lękać się Chrystusa, nie lękać się otworzyć drzwi Chrystusowi.
Niektórzy z całą odpowiedzialnością stawiają pytanie, czy to nie on, Jan Paweł II, miał za zadanie u progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa ocalić człowieka i ludzkość całą przed samozagładą? Opatrzność dała mu wystarczająco dużo czasu, a także sił, aby tę misję mógł spełnić. Jesteśmy bowiem świadkami najdłuższego pontyfikatu XX wieku, ocenianego już przez wielu jako największy. Kard. Paul Poupard - przewodniczący Papieskiej Rady ds. Kultury na zakończenie obchodów XX-lecia pontyfikatu Jana Pawła II powiedział, że jest przekonany i z całego serca przyznaje Ojcu Świętemu tytuł, który z pewnością przyzna mu historia: Jan Paweł II Wielki.
Kiedy w redakcji Tygodnika Katolickiego Niedziela przygotowywano numer jubileuszowy z okazji XX-lecia pontyfikatu, redaktorzy nie mieli wątpliwości, aby tuż pod winietą napisać dużą czcionką tytuł: JAN PAWEŁ II WIELKI. Był to wyraz pewności, że ten pontyfikat jest największym darem Bożej Opatrzności dla Kościoła i świata w naszych czasach. Także podczas papieskiej pielgrzymki do Ojczyzny w 1999 r. biskup łowicki Alojzy Orszulik oraz metropolita krakowski - kard. Franciszek Macharski w przemówieniach powitalnych nazwali Jana Pawła II Wielkim. Choć więc jego wielkość w pełni ocenią przyszłe pokolenia, już teraz tak katolicy, jak i wyznawcy innych religii, wszyscy ludzie dobrej woli, zatroskani o przetrwanie ludzkiego świata, dostrzegają wielkość tego Papieża. Określa się wszak Jana Pawła II: Sumieniem świata, Świadkiem naszych czasów, Darem Niebios, Papieżem praw człowieka, Apostołem XX wieku, Obrońcą uciśnionych, Robotnikiem Bożym, Pielgrzymem wolności... Trudno wyobrazić sobie naszą epokę bez Jana Pawła II, nazywanego także Superstarem, Proboszczem świata, Białym Ojcem, Papieżem Powszechnym, Papieżem Trzeciego Tysiąclecia...
Podobnie też nie sposób zliczyć wszystkich, którym w tych latach Papież dopomógł, z którymi się modlił i którzy mogli zobaczyć go z bliska. Ogłosił kilkanaście encyklik, w których uporządkował naukę Kościoła, wydał Katechizm Kościoła Katolickiego, przyjął tysiące osobistości, wygłosił tysiące przemówień. Przemierzył więcej kilometrów niż wszyscy poprzedni papieże razem wzięci. Dlatego nikt nie powinien mieć wątpliwości, że od 16 października 1978 r., gdy nad Kaplicą Sykstyńską ukazał się biały dym obwieszczający wybór nowego papieża, rozpoczęły się za przyczyną tego Papieża gwałtowne przemiany w świecie, które doprowadziły do upadku imperium zła - jak prezydent USA Ronald Reagan nazwał Związek Radziecki. Na zawsze nazwisko Jana Pawła II związało się z powstaniem ruchu "Solidarność" w Polsce, a w konsekwencji z upadkiem muru berlińskiego, z rozpadem żelaznej kurtyny. Wielkość tego Papieża stała się darem dla świata. Któż zliczy ślady jego apostolskiej obecności wśród największych i najmniejszych, w pałacach i leprozoriach. Dla niego każdy człowiek stał się " drogą Kościoła". W iluż milionach domów znalazła się pamiątkowa fotografia z Ojcem Świętym, ileż radosnych łez wylano podczas spotkania z nim! To jego nauczanie natchnęło odwagą wiary miliony ludzi na wszystkich kontynentach. Owszem, byli i tacy, którzy wyliczali mu koszty, ukrywali przed kamerami przybyłe na spotkanie z nim milionowe rzesze, bo chociaż stał się gwiazdorem mediów, różni manipulatorzy próbowali go zignorować, pomniejszyć jego apostolski trud. Mimo to udało mu się opasać Paryż łańcuchem rąk oddanych na służbę wiosny Kościoła. W Berlinie wskazał na miejsce Kościoła w nowoczesnym społeczeństwie jednoczącej się Europy. W azjatyckiej Manili padł 5-milionowy rekord udziału we wspólnocie eucharystycznej. Czyż więc ten Mojżesz Naszych Czasów - jak watykańscy dziennikarze nazwali Jana Pawła II - nie zasłużył sobie na tytuł Wielki?

CDN.