O. Samir Khalil twierdzi, że z analizy Koranu nie wynika jasno, iż apostata ma być skazany na karę śmierci. Jest tam 14 sur (sura - rozdział świętej księgi islamu), w których mówi się o karze za to wykroczenie, ale tylko jedna z nich podaje, że „Bóg ukarze ich (niewiernych - przyp. W. R.) karą bolesną na tym świecie i w życiu ostatecznym”. Nie jest sprecyzowane, jaka ma być kara doczesna, tymczasem Koran z reguły dokładnie to podaje: za kradzież - amputacja ręki; za cudzołóstwo - 100 batów; za fałszywe oskarżenie - 80 batów. Dlatego znawca Koranu twierdzi, że nie ma nakazu koranicznego skazywania apostatów na karę śmierci, tak jak to przewiduje prawo karne Arabii Saudyjskiej, Iranu, Jemenu, Mauretanii czy Afganistanu. Jeżeli jego analiza jest poprawna, fundamentaliści islamscy, którzy twierdzą, że „zabijanie apostatów jest obowiązkiem religijnym”, nie mówią w imieniu Koranu. Jest to bardzo ważne stwierdzenie, szczególnie dla tych, którzy przechodzą na chrześcijaństwo. Oskarżenie o apostazję stało się w ostatnich 30 latach podstawowym narzędziem eliminowania wrogów politycznych. Bardzo często grupy fundamentalistyczne oskarżają o to swych przeciwników politycznych, ukazując ich jako zdrajców islamu. Analiza o. Samira jest bardzo ważna i odzwierciedla dyskusje toczące się w łonie samej społeczności muzułmańskiej na temat sposobu interpretacji tekstów świętych. Jest to problem o wyjątkowym znaczeniu, gdyż dotyczy sprawy wolności w islamie, a jego ostateczne rozwiązanie będzie miało wielkie konsekwencje nie tylko dla muzułmanów.