Najbardziej właściwy moment na wręczenie prezentów ślubnych pojawia się tuż przed zajęciem miejsc przy weselnym stole (chociaż dziś w wielu przypadkach wręcza się je podczas składania życzeń).
Dawniej wszyscy goście wręczali prezenty rzeczowe. Obecnie dopuszczalne są prezenty pieniężne. Prezenty rzeczowe powinny być znacznej wartości i praktyczne. Państwo młodzi mogą wyrazić życzenie, co chcą otrzymać. Mogą przekazać wcześniej gościom listę spodziewanych prezentów, wybrać sklep, w którym będą nabywane (wtedy lista prezentów wyłożona jest w tym sklepie). Jeśli nie określą, co chcą otrzymać, dający prezenty powinni dyskretnie dowiedzieć się, jakie są ich potrzeby i co sprawiłoby im radość. Prezenty pieniężne nie mogą być zbyt małe. Jeśli kogoś nie stać na wręczenie znacznej sumy, kupuje prezent. Pieniędzy nie wręcza się państwu młodym, którzy są bardzo zamożni. Nie wręczają ich również osoby młodsze od państwa młodych oraz ich rówieśnicy, którzy są ich przyjaciółmi czy kolegami.
Do prezentu nie przytwierdza się na wierzchu wizytówki. Do środka prezentu należy jednak włożyć kartkę z życzeniami podpisaną przez ofiarodawcę czy ofiarodawców (aby młodzi wiedzieli, komu mają potem i za co listownie podziękować). Wraz z upowszechnieniem się prezentów w gotówce obyczaj ten został, i jest to logiczne, odniesiony również do tych prezentów (do koperty obok pieniędzy wkłada się podpisaną kartkę z życzeniami).
Jak czytamy w jednym z podręczników savoir-vivre’u: „Wypada, aby nowożeńcy odpakowali każdy prezent, obejrzeli go i serdecznie za niego podziękowali, dziękując równocześnie za przybycie na uroczystości ślubne. Nie wypada jednak, aby publicznie zaglądali do kopert zawierających pieniądze”. Jeżeli prezentów jest dużo lub państwo młodzi z innego powodu nie mogli za nie podziękować przy ich wręczeniu, czynią to pisemnie, najpóźniej po odbyciu podróży poślubnej, dziękując także w tym samym piśmie za udział w uroczystościach ślubnych.
Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.
Z informacji, które zostały udzielone naszej redakcji w związku z artykułem, który ukazał się w "Gazecie Wyborczej" odnośnie do ks. Teodora Sawielewicza, twórcy „Teobańkologii”, przypominamy, że Kuria Metropolitalna Wrocławska wydała oświadczenie, w którym poinformowano o powołaniu specjalnej komisji.
Jak przekazała Archidiecezja Wrocławska w komunikacie z 16 grudnia 2025 roku, decyzja o utworzeniu Komisji ds. zbadania funkcjonowania fundacji Teobańkologia została podjęta przez metropolitę wrocławskiego abp. Józefa Kupnego w związku z rozwojem działalności fundacji oraz szeroką skalą jej inicjatyw duszpasterskich i medialnych. Celem komisji jest zbadanie działalności fundacji, zapewnienie jej przejrzystości oraz pogłębienie współpracy pomiędzy fundacją a Kościołem.
Poszkodowany ks. Łukasz - syn brutalnie zamordowanej 84-letniej kobiety.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu wydał prawomocny wyrok w sprawie, która wstrząsnęła wspólnotą wiernych nie tylko w Wielkopolsce, ale i w całej Polsce. Alexandr L., obywatel Mołdawii, został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności za brutalny napad, do którego doszło w lipcu 2024 r. w Środzie Wielkopolskiej. W wyniku tego traumatycznego zdarzenia życie straciła 84-letnia pani stomatolog, a jej syn – ks. Łukasz – cudem przeżył brutalny atak, choć do dziś zmaga się z jego skutkami zdrowotnymi.
Tragedia rozegrała się w zaciszu domowym, gdzie ofiary powinny czuć się najbezpieczniej. Napastnik włamał się do domu przez otwarte okno, a następnie – po powrocie z narzędziem zbrodni – zaatakował śpiących i całkowicie bezbronnych domowników.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
